منجی در ادیان صفحه 90

می کند. یک صفت عمومی آن این است که تبیان برای هر چیزی است و تبیان _ به طوری که گفته شده _ به معنای بیان است و چون قرآن کریم کتاب هدایت برای عموم مردم است و جز این کار و شأنی ندارد، لذا ظاهراً مراد به کل شئ همه آن چیزهایی است که برگشتش به هدایت باشد، از قبیل معارف حقیقی مربوط به مبدأ و معاد و اخلاق فاضله و شرایع الهی و قصص و مواعظی که مردم در اهتداء و راه یافتنشان به آن محتاجند و قرآن تبیان همه اینهاست.»(1)

تفسیر نمونه هم جامعیت دین و قرآن را در زمینه مسائل مربوط به تربیت و انسان سازی می داند که موجب تکامل فرد و اجتماع می شود.(2)

در روایات هم می توانیم این جامعیت را ببینیم:

1. امام علی علیه السلام می فرماید اگر دین جامع نباشد، ناقص است؛ «ام انزل الله سبحانه دینا ناقصاً فاستعان بهم علی اتمامه.»(3)

2. امام صادق علیه السلام می فرماید:

«ما من شئ الّا و فیه کتاب او سنته.»(4)

1- طباطبایی، محمدحسین، ج12، مترجم، ص 468 و 469، نشر انتشارات اسلامی، قم .
2- مکارم شیرازی، ناصر، ج11، ص361.
3- نهج البلاغه، خطبه 18.
4- کلینی، کافی، ج 1، ص 59، ح 4 .