سیر برخورد قرآن با یهود صفحه 243

1- نگرشی بر جنگ روانی در صدر اسلام، ص105-106.

در آسمان ها و زمین، سنگین [و بسیار پر اهمیت] است و جز به طور ناگهانی، به سراغ شما نمی آید! [باز] از تو سؤال می کنند؛ چنان که گویی تو از زمان وقوع آن با خبری! بگو: علمش تنها نزد خدا است؛ ولی بیشتر مردم نمی دانند.(1)

یهود، دست بردار نبود. از آن حضرت می پرسید: «ای محمّد! این خدا است که مخلوقات را آفریده، خدا را چه کسی آفریده است؟» ؛ اما خداوند در پاسخ فرمود:

بگو: خداوند، یکتا و یگانه است. خداوندی است که همه نیازمندان قصد او می کنند [هرگز] نزاید، و زاده نشده و برای او هیچ گاه شبیه و مانندی نبوده است!(2)

4-4. شک آفرینی و تشکیک در نبوت

هدف از سؤالات یهودیان، کشف حقیقت نبود. آن ها می کوشیدند با سؤالاتی از این قبیل، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را مشغول نگه دارند و با شیوه شک آفرینی، عده ای را از آن حضرت جدا کنند یا کسانی را که می خواهند به این دین بگروند، از این کار باز دارند؛ از این رو، به وسوسه انگیزی و تشکیک در توحید که اساس نبوّت است، می پرداختند و پس از اینکه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم با قرآن، به آن ها پاسخ می داد، باز هم پذیرا نمی شدند و به مغالطه روی می آوردند. آنان می پرسیدند: «ای محمّد! خدا را برای ما توصیف کن. آفرینش او چگونه است؟ دست و بازویش چگونه است؟» این در حالی بود که عالمان آن ها بر اساس تورات، می دانستند خداوند جسم نیست و مانند و اعضا ندارد.(3)

بار دیگر وحی نازل شد و خداوند در پاسخ آنان فرمود:

آن ها، خدا را آن گونه که شایسته است، نشناختند؛ در حالی که همه زمین، روز قیامت در قبضه او و آسمان ها پیچیده در دست او است. خداوند، منزّه و بلندمقام است از شریک هایی که برای او می پندارند.(4)