سیر برخورد قرآن با یهود صفحه 90

1- «آن ها همه یکسان نیستند. از اهل کتاب، جمعیّتی هستند که [ به حق و ایمان ] قیام می کنند و پیوسته در اوقات شب، آیات خدا را می خوانند در حالی که سجده می نمایند.» (آل عمران: 113).

هنگامی که عبد اللّه بن سلام با گروهی از اهل کتاب، اسلام آوردند، علمای یهود گفتند: «غیر از اشرار ما، کسی به محمّد ایمان نیاورده است».

از ابن عباس و قتاده و ابن جریج است که گفته اند: درباره 40 تن از اهل نجران و 32 نفر از مردم حبشه و 80 نفر از مردم روم نازل شده است که مسیحی بودند و مسلمان گشتند.

شیخ طبرسی گوید:

خداوند فرموده است آن هایی را که از اهل کتاب یاد کردیم، مساوی نیستند- یعنی مؤمنان ایشان مثل عبد اللَّه بن سلام و اصحابش با آن ها که ایمان نیاوردند در یک درجه نیستند- سپس فرق و تفاوت آن ها را بیان می فرماید: «مِنْ أَهْلِ الْکتابِ أُمَّهٌ قائِمَهٌ». با این بیان، افتراق و جدایی [میان ایمان آورندگان وتکذیب کنندگان از اهل کتاب] بیان شده است. [خداوند اهل کتاب را دو دسته کرده و صفات یک دسته را بیان کرده و به قرینه، حال دسته دیگر روشن می شود. ] در عبارت «أُمَّهٌ قائِمَهٌ» چند وجه محتمل است:

1. دسته ای بر اطاعت و امر حق، ثابتند. (از ابن عباس و قتاده و ربیع)؛

2. دسته ای عادلند. (از حسن و مجاهد و ابن جریج؛

3. قائم بر اطاعت حق هستند. (از سدی)؛

4. صاحب راهی مستقیم هستند. (از زجاج)(1).

در تفسیر آسان آمده است:

عبارت «مِنْ أَهْلِ الْکتابِ أُمَّهٌ قائِمَهٌ» جمله دیگری می باشد و معنای آن این است: گروهی از اهل کتاب هستند که دارای این صفات می باشند:

1. برای استقامت در دین اسلام، یا عبادت، یا عدالت بر سر پا هستند؛

2. آیات خدا، یعنی آیات قرآن را در اثناء شب تلاوت می کنند؛

3. سجده به جای می آورند.(2)

ابن کثیر گوید:

این آیات درباره کسانی از احبار اهل کتاب، مانند: عبدالله بن سلام و اسد بن عبید و ثعلبه بن سعیه و أسید بن سعیه… می باشد که این گروه