راه و بیراهه صفحه 104

شما دارم، از شما که جوانید، به امامت سزاوارترم؛ پس با من در امر وصیت و امامت، منازعه و مجادله نکن! علی بن الحسین علیه السلام به او فرمود: «ای عمو! از خدا پروا کن و چیزی را که حق نداری، ادعا نکن! تو را موعظه می کنم که مبادا از جاهلان باشی! ای عمو! همانا پدرم _ درود خدا بر او باد! _ پیش از آن که رهسپار عراق شود، به من وصیت فرمود و ساعتی پیش از شهادتش، درباره آن با من عهد کرد. و این سلاحِ رسول خدا صلی الله علیه و آله است نزد من. متعرض این امر نشو که می ترسم عمرت کوتاه و حالت پریشان شود».

4. سعید السمان قال: کنت عند أبی عبدالله علیه السلام إذ دخل علیه رجلان من الزیدیه فقالا له: أفیکم إمام مفترض الطاعه؟ قال: فقال: لا .قال: فقالا له: قد أخبرنا عنک الثقات أنک تفتی و تقر و تقول به و نسمیهم لک، فلان و فلان و هم أصحاب ورع و تشمیر و هم ممن لا یکذب فغضب أبوعبدالله علیه السلام فقال: ما أمرتهم بهذا فلما رأیا الغضب فی وجهه خرجا. فقال لی: أتعرف هذین؟ قلت: نعم هما من أهل سوقنا و هما من الزیدیه و هما یزعمان أن سیف رسول الله صلی الله علیه و آله عند عبدالله بن الحسن، فقال: کذبا لعنهما الله والله ما رآه عبدالله بن الحسن بعینیه و لا بواحده من عینیه ولا رآه أبوه، اللهم إلا أن یکون رآه عند علی بن الحسین، فإن کانا صادقین فما علامه فی مقبضه؟ و ما أثر فی موضع مضربه. و إن عندی لسیف رسول الله صلی الله علیه و آله و إن عندی لرایه رسول الله صلی الله علیه و آله و درعه و لامته و مغفره، فإن کانا صادقین فما علامه فی درع رسول الله صلی الله علیه و آله ؟ و إن عندی لرایه رسول الله صلی الله علیه و آله المغلبه... و مثل السلاح فینا کمثل التابوت فی بنی إسرائیل، فی أی أهل بیت وجد التابوت علی أبوابهم أوتوا النبوه و من صار إلیه السلاح منا أوتی الإمامه و لقد لبس أبی درع رسول الله صلی الله علیه و آله فعلی الأرض خطیطا و لبستها أنا فکانت و کانت و