راه و بیراهه صفحه 97

مع السلاح حیثما کان(1)؛ ابن ابی نصر گوید: به امام رضا علیه السلام عرض کردم: چون امام بمیرد، امامِ پس از وی به چه دلیل شناخته می شود؟ فرمود: «امام را علاماتی است: از جمله آن ها این است که بزرگ ترین فرزند پدرش می باشد... و سلاح در میان ما، مانند تابوت است در بنی اسرائیل؛ امامت همراه سلاح است هر کجا که باشد».

4. أبی جعفر علیه السلام قال إن السلاح فینا بمنزله التابوت فی بنی إسرائیل یدور الملک حیث دار السلاح کما یدور حیث دار التابوت(2)؛ امام باقر علیه السلام فرمودند: «سلاح در میان ما، مانند صندوق در بنی اسرائیل است؛ هر کجا سلاح پیامبر صلی الله علیه و آله باشد، فرمانروایی هم همان جاست، هم چنان که هر جا که آن صندوق بود، فرمانروایی همان جا بود».

مقصود از «ملک» در روایت اخیر، همان حاکمیتی است که از شئون امام معصوم است؛ بنابراین، مقصود از این که هر کجا سلاح باشد حکومت هم هست، تلازم سلاح با امامت است.

تلازمِ سلاح و دانش

روایات پیش گفته به صراحت بر ملازم بودن همراه داشتن سلاح پیامبر اسلام(ص) و امامت دلالت داشت، اما در برخی دیگر از روایات، همراه داشتن سلاح ملازم با علم دانسته شده است. مقصود از این علم، همان دانشی است که در روایات دیگر از نشانه های امامت معرفی شده است:

1. أباجعفر علیه السلام یقول إن السلاح فینا کمثل التابوت فی بنی اسرائیل کان حیث ما دار التابوت فثم الملک و حیث ما دار السلاح فثم العلم(3)؛ امام باقر علیه السلام فرمودند: «سلاح در خاندان ما، مانند تابوت

1- الکافی، ج1، ص 284.
2- بصائر الدرجات، ص197.
3- بصائر الدرجات، ص196.