اوصیک بهذا الغریب صفحه 11

در این آیه صریحا به دعا امر شده، وعده اجابت داده شده، انگیزه ترک آن استکبار و تارک آن به جهنّم تهدید شده است.

امام زین العابدین علیه السلام در ضمن دعای وداع ماه رمضان به این آیه استشهاد نموده می فرماید:

فَسَمَّیْتَ دُعاءَکَ عِبادَهً، وَ تَرْکَهُ اسْتِکْبارا، وَ تَوَعَّدْتَ عَلی تَرْکِهِ دُخُولَ جَهَنَّمَ داخِرینَ ؛

دعا و نیایش خود را عبادت و بندگی نام نهادی، به جا نیاوردن آن را کبر و سرکشی نامیدی و ترک کنندگان را با ورود ذلیلانه به آتش جهنّم تهدید نمودی.(1)

2. « اُجیبُ دَعْوَهَ الدّاعِ اِذا دَعانِ » ؛

نیایش نیایش کننده را اجابت می کنم، هنگامی که مرا بخواند.(2)

در این آیه نیز از طرف پروردگار وعده اجابت داده شده است.

3. « قُلْ ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبّی لَوْلا دُعاؤُکُمْ » ؛

بگو: اگر دعایتان نباشد، پروردگارم به شما اعتنا نمی کند.(3)

در این آیه معیار ارزش و اعتبار بندگان بر اساس دعا و نیایش تعیین شده است.

4. « اُدْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعا وَ خُفْیَهً » ؛

پروردگار خود را با تضرّع و زاری و در پنهانی بخوانید.(4)

1- 1_ امام سجّاد علیه السلام ، صحیفه سجّادیّه، دعای 45.
2- 2_ سوره بقره، آیه 186.
3- 3_ سوره فرقان، آیه 77.
4- 4_ سوره اعراف، آیه 55.