اوصیک بهذا الغریب صفحه 21

مصیبتی جانکاه و فراگیر

زبان قاصر و قلم ناتوان است که بتواند مصیبت غیبت امام عصر علیه السلام را به تصویر بکشد، از این رهگذر ناچاریم که از زبان معصوم علیه السلام آن را نقل کنیم:

شیخ صدوق با سلسله اسنادش از سدیر صیرفی نقل می کند که گفت:

من و مفضّل بن عمر و ابوبصیر و ابان بن تغلب به محضر مولایمان امام صادق علیه السلام شرفیاب شدیم، دیدیم که روی خاک نشسته، جبّه ی خیبری طوقدار بی گریبان آستین کوتاهی در بر دارد، همانند مادر داغ فرزنددیده پریشانِ جگرسوخته گریه می کند، آثار غم و اندوه از سراسر وجناتش آشکار است، رنگ چهره اش دگرگون شده، به پهنای صورت اشک می ریزد و می فرماید:

سَیِّدی! غَیْبَتُکَ نَفَتْ رُقادی، وَ ضَیَّقَتْ عَلَیَّ مِهادی، وَ ابَتَزَّتْ مِنّی راحَهَ فُؤادی ...

ای سرور من! غیبت تو خواب از دیدگانم ربوده، بسترم را برای من تنگ نموده، آسایش و آرامش را از من سلب کرده ...

سدیر گوید: از شدّت پریشانی امام صادق علیه السلام ، عقل از سرمان پرید و از شدّت جزع آن حضرت دل هایمان چاک چاک شد ...

عرضه داشتیم: ای فرزند بهترین خلایق! چشمانتان گریان مباد، چه حادثه ای اشک دیدگانتان را این گونه سرازیر کرده است؟! چه فاجعه ای شما را بر سوگ نشانده است؟!

امام صادق علیه السلام آهی عمیق از سویدای دل کشید و فرمود: