اوصیک بهذا الغریب صفحه 23

برای طولانی شدن غیبت آن حضرت اشک می ریزد!!

اگر یک قرن دیگر به عقب برگردیم و در فرازی از قنوت مولای متّقیان دقیق شویم، با عمق فاجعه بیشتر آشنا می شویم.

شهید اوّل در کتاب ارزشمند «ذِکری» قنوت امیرمؤمنان علیه السلام را نقل می کند که در فرازی از آن آمده است:

اَللّهُمَّ إِنّا نَشْکُو إِلَیْکَ فَقْدَ نَبِیِّنا، وَ غَیْبَهَ إِمامِنا، وَ قِلَّهَ عَدَدِنا، وَ کَثْرَهَ عَدُوِّنا، وَ تَظاهُرَ الاْءَعْداءِ عَلَیْنا، وَ وُقُوعَ الْفِتَنِ بِنا، فَفَرِّجْ ذلِکَ اللّهُمَّ بِعَدْلٍ تُظْهِرُهُ، وَ إِمامِ حَقٍّ نَعْرِفُهُ، إِلهَ الْحَقِّ آمینَ رَبَّ الْعالَمینَ ؛

بارخدایا! ما به تو شکایت می کنیم فقدان پیامبرمان، غیبت اماممان، کمی تعدادمان، کثرت دشمنانمان، همدستی آنان بر علیه ما، و سرازیر شدن فتنه ها به سویمان را.

بارخدایا! برای ما از این مصیبت گشایشی عنایت فرما، با عدالتی که آشکار کنی و امام حقّی که او را می شناسیم.

ای خدای حق و ای پروردگار عالمیان، اجابت فرما.(1)

آنگاه شهید اوّل می فرماید:

به من رسیده است که امام صادق علیه السلام به شیعیان خود امر می فرمود که پس از کلمات فرج این جملات را در قنوت خود بخوانند.(2)

در این فراز از قنوت مولای متّقیان از غیبت امام زمان علیه السلام ، بیش از دو قرن