اتحاد و همگرایی در پرتو مهدویت و مو عود گرایی صفحه 73

1- ابن خلدون، عبد الرحمان، تاریخ ابن خلدون

و قلمروی وسیعی، گسترش پیدا کرد و قریش و قومیت رسول خدا نه تنها حمایت و همراهی نکردند بلکه در مقابل با کار شکنی و توطئه، در صدد امحای دین اسلام نیز بر آمدند و باز در فرآیند تاریخ اسلام پیروزی های فراوان لشگریان اسلام که با قومیت و موقعیت مختلف جغرافیایی در کنار هم جمع شده بودند، و با جان فشانی تمام به دفاع از اسلام و کیان اسلامی می پرداختند و با عده و عده قلیل بر عده و عده کثیر پیروز می شدند، همه حکایات از کار آمدی دین و آموزه های دینی در ایجاد هم گرایی و اتحاد در جامعه اسلامی دارد، پس نمی توان نظریه ابن خلدون را پیرامون هم گرایی، که عصبیت که به صورت مستقل تاثیر گذار بوده و نیز نقش دین « در هم گرایی » به صورت غیر مستقل بلکه با « عصبیت » تاثیر گذار می باشد، پذیرفت.

2. جایگاه مهدویت و نقش آن

اشاره

گروه های مختلف اسلامی در اصل اعتقاد و باور به مهدویت اتفاق نظر و هماهنگی دارند اندیشه مهدویت، اندیشه ای فراگیر و فرا مذهبی است و همه گروه های اسلامی بدان اعتقاد قلبی دارند از این رو دو گروه عمده اسلامی یعنی اهل سنت و شیعه انکار امام مهدی و ظهور او را کفر و خروج از دین اسلام تلقی می نمایند. پیامبر اکرم فرموده است: « من انکر القائم من ولدی فقد انکرنی، »(1) « هر کسی که قائم از فرزندان مرا انکار کند در واقع مرا انکار کرده است.»

باز فرموده است: « من انکر القائم من ولدی فی زمان غیبه مات میته جاهلیه » (2)« هر کس که مهدی قائم از فرزندان مرا در زمان غیبتش انکار کند به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است. »

همچنین در منابع اهل سنت آمده است که پیامبر اکرم فرموده باشند:

« من کذب بالمهدی فقد کفر »(3) « هر کس مهدی را انکار کند به راستی کافر است »

باز فرموده است:

« من انکر خروج المهدی فقد کفر بما انزل علی محمد » (4)« هر کس ظهور مهدی را انکار کند، به آنچه بر محمد نازل شده کفر ورزیده است »