تنها راه صفحه 148

درنوردیدن بیابان های خشک و بی آب و علف عربستان را به جان خرید و سرانجام در بیستمین سفر توفیق دیدار حضرت نصیب او شد و آن حضرت به وی فرمودند:

«من شبانه روز چشم به راه تو بودم, چه شد که دیر پیش ما آمدی؟» عرض کرد: مولای من, کسی که مرا به سوی شما راهنمایی کند پیدا نکردم. حضرت فرمودند: «کسی را پیدا نکردی؟» آن گاه با انگشت به زمین کوبیدند و پس از لحظاتی فرمودند: «نه، این طور نیست. دلیلش این است که شما به زیاد کردن مال و اموال خود پرداختید و به مؤمنان ضعیف, ظلم و ستم روا داشتید و بین خود قطع رحم نمودید پس الآن چه عذری دارید؟» عرض کرد: هیچ جز توبه، توبه، بخشش و گذشت. آن گاه فرمودند: «ای پسر مهزیار، اگر استغفار و طلب آمرزش بعضی از شما برای برخی دیگر نمی بود، هر که روی زمین بود، غیر از شیعیان خاص که کردارشان با گفتارشان همانند و مشابه است، هلاک می شد.»(1)

ز) آسیب های بحث دیدار

اشاره

از آن جا که مقوله ی دیدار از اهمیّت خاصی برخوردار است، توجه همگان را به سوی خود جلب می نماید. لذا در این حین دچار آسیب هایی نیز می گردد که به بیان چند مورد از آن ها می پردازیم:

1- ترویج خرافات

در مورد دیدار با امام زمان علیه السلام کتاب هایی نوشته شده که سرشار است از حکایات و داستان ها و مطالبی است که برخی از آن ها نادرست و برخاسته از تصورات و خیال بافی های نویسندگان آن هاست؛ نقل این داستان ها و حکایات باعث می شود که یک عقیده ی درست و صحیح به ناصواب هایی آمیخته گردد و عقاید خرافی و ناصحیح و غیر مستدل در میان مردم رواج یافته، مردمان معتقد از سرچشمه ی زلال اسلام ناب و راستین را در باتلاق خرافات فرو برد. در نتیجه، مخالفان تشیع، امکان رشد و گسترش می یابند و عقاید نادرست و خرافی را به نام تشیع ثبت کرده و به دیگران انتقال می دهند و عقیده ای را که در اصل آن تمام فرق اسلامی توافق دارند، به گونه ای مطرح می کنند که فرسنگ ها با اسلام فاصله دارد.