تنها راه صفحه 27

1- شیخ صدوق، کمال الدین و تمام انعمه، ج 2، ص 483.

2- شیخ صدوق، کمال الدین و تمام انعمه، ج 2، ص 373.

مطالب و ادعاهایی است که این افراد با خواندن یک یا دو روایت، بدون تشخیص صحیح بودن آن ها و بدون بررسی آیات و روایات دیگر، مطرح می کنند، یعنی بدون داشتن تخصص به اظهار نظر می پردازند.

گاهی انسان در جلساتی شرکت می کند که ساعت ها پیرامون حضرت صحبت می کنند اما سرگرم تطبیق شرایط بوده اند. برای مثال شخصیّت سفیانی که از علایم حتمی ظهور است را به مردی خاص در فلان منطقه تفسیر کرده اند و یا درباره ی سید حسنی (نفس زکیه) یکی دیگر از علایم حتمی ظهور، تحلیل های بی دلیلی مطرح شده است و افراد خاصی را بر آن تطبیق داده اند و بسیاری نمونه های دیگر که تطبیق نادرست علایم غیر حتمی بر جریانات موجود در جامعه ی کنونی است.

به هر حال در روایات رسیده از ائمه ی اطهار علیهم السلام مطالبی در مورد نشانه های ظهور مطرح شده که بر فرض صحت آن ها، تطبیقشان بر حوادث و جریاناتی که در هر زمان رخ می دهد صحیح نیست چون پیامدهای ناگوار زیادی در پی دارد که به چند مورد از آن ها اشاره می شود:

1- ناامیدی و یأس در اثر عدم اتفاق ظهور

2- بی اعتقادی افراد نسبت به اصل ظهور به دلیل عدم تحقّق تطبیق های مطرح شده

3- استهزا و تکذیب باور مهدویّت در نتیجه ی محقق نشدن ظهور

4- شک و تردید در اصل ظهور و روایات پیرامون آن

تبیین و روشنگری، تکذیب انحرافات و کار کارشناسی در مورد علایم و ویژگی ها توسط علما از راه های مبارزه با این آسیب جدّی است.

7- ملاقات گرایی

از آسیب هایی که در عصر غیبت برای منتظران رخ می نماید، مدعیانی هستند که بی دلیل یا به بهانه ی ساده ترین اتفاق، ادعای ملاقات می کنند یا کسانی که تمام وظیفه ی خویش را دیدار حضرت می پندارند و از وظایف اصلی خود غافل شده و افراد را تنها به این عمل، به عنوان برترین وظیفه ی منتظر، فرا می خوانند، در صورتی که آن چه در عصر غیبت مهم است توجه به دغدغه امام و عمل کردن به وظایف یک منتظر واقعی است. بنابراین باید دانست که رسالت حضرت چیست و از منتظران خود چه انتظاری دارند. با استناد به روایات معتبر، مسلّم است که؛ امام از لحظه ی تولد برای ظهور خود دعا می کرده اند و رسالت ایشان در همه حال برنامه ریزی