- پیش گفتار 1
- ویژگیهای برجسته او 5
- 1 . بنده خدا 5
- اشاره 5
- 2 . خلق محمدی 6
- 3 . اهل جود و کرم 6
- ابعاد گوناگون وظایف منتظران 9
- امام زمان واسطه فیض و ناظر اعمال 13
- نفس امام و تصرف در عالم 13
- ذخیره خدا 14
- عصاره موجودات 15
- افضلیت پیامبر و ائمه علیهم السلام 16
- بقیه اللّه خاتم ولایت 16
- امام مهدی ، حاکم بر جمیع 22
- شارح قرآن 23
- قرآن تام 23
- امام عصر غایت بعثت انبیاء 23
- ریشه کنی اختلافات 26
- اصلاح عالم با فداکاری 26
- پرچم دار رهایی و منادی توحید 27
- طبیبان واقعی بشر 28
- امام مهدی مجری و مجدد شریعت 28
- شمع جمع 29
- مقدمات ظهور و فرج 31
- تفسیر انتظار 32
- سلام بر منتظران مهدی 34
- کافی نبودن انتظار و برداشت های نادرست 36
- جواب برخی برداشتها 37
- مبارزه با ظلم و گناه هدف امام زمان 40
- افکار استعماری و ترویج آن 41
- آماده دیدار شوید 43
- ضرورت تشکیل حکومت در همه دورانها 45
- آفتاب ولایت 47
- برچیدن سازمانهای دروغین 49
- موعظه الاهی 50
- اشاره 52
- انتظار فرج و معنای صحیح آن 52
- قدرتهای بزرگ و تبلیغ معنای غلط از انتظار 55
- ماه مبارک رمضان، ماه نبوت 64
- نقشه های دشمنان برای نجات صدام 66
مَثَنی . ثُمَّ قالَ لی : تَقَدَّم یا مُحَمّدٌ . فَقُلْتُ لَهُ : یا جبرئیل اتَقدَّمُ علیک؟ فقال : نعم انّ اللّه _ تبارک وتعالی _ فَضَّلَ أنبیائَهُ عَلَی مَلائِکَتِه أجمَعینَ ، وَفَضّلَکَ خاصَّهً. قال فَتَقَدَّمتُ ، فَصَلَّیتُ بِهم ، وَلافَخَر .
فَلَمَّا انتَهَیْتُ إلی حُجُبِ النُّورِ ، قالَ لی جَبرَئیلُ تَقَدَّم ، یا مُحمَّدُ؛ وَتَخَلَّفَ عَنِّی . فَقُلْتُ : یَا جَبرئیلُ فی مثلِ هذا المَوضِعِ تُفارِقُنی؟ فَقَالَ : «یَا مُحَمّدُ إنَّ انتَهاءَ حَدِّی الَّذی وَضَعَنی اللّه ، _ عَزَّوَجَلَّ فِیْهِ إلی هَذا المَکَانَ ؛ فَإن تَجاوَزتُه ، احَتَرقَتْ أَجنحَتی بِتَعَدِّی حُدودَ رَبّی _ جَلَّ جَلالُهُ _ فَزَخَّ بِی فی النُّورِ زَخِّهً ، فَزجَّ بی فی النور زَجَّهً حَتّی انتَهَیتُ إلی ما شاءَ اللّه عَزَّوَجَلَّ من عُلُوِّ مُلکِهِ فَنُودِیتُ : یا مُحَمَّدُ . فَقُلْتُ لَبَّیْکَ رَبّی وَ سَعدَیکَ تَبارَکْتَ وَتَعالَیْتَ فَنُودِیتُ : یَا مُحَمَّدُ ، أنْتَ عَبدی ، وَ أَنا رَبُّکَ ، فَإیّایَ فَاعبُد ؛ وَ عَلَیَ فَتَوَکَّل . فَإِنَّکَ نوری فی عبادی ، وَرَسُولی إلی خلقی ، وَحُجّتی عَلی بَرِیَّتی . لَکَ وَ لِمَن تَبَعَک خَلَقتُ جَنَّتی وَ لِمَن خَالَفکَ خَلَقتُ ناری ؛ وَ لأوصِیائِکَ أَوجَبتُ کَرامَتی ؛ وَلِشیَعتِهم أَوجَبتُ ثَوابی . فَقُلتُ یَا رَبَّ وَ مَن أَوصیائی؟ فَنُودِیتُ : یا مُحَمَّدُ أَوصیاوءکَ المکتُوبُونَ عَلَی ساق العَرش؛ فَنَظَرتُ وَأنا بَینَ یدی رَبّی _ جَلَّ جَلالُهُ _ إلی ساقِ العَرشِ ؛ فَرَأیتُ اثنَی عَشَرَ نُورا ؛ فی کُلِّ نُورٍ سَطَرٌ أَخضَرُ ؛ عَلیهِ اسمٌ وَصِیٍ مِن أَوصیائی أَوَّلُهُم عَلِیُ بنُ أَبی طالِبٍ علیه السلام وَ آخِرهُمُ مَهدِیُ أُمَتی . فَقُلْتُ : یَا رَبِّ هوءُلاءِ أَوصیائی بَعدی؟ فَنُودیتُ : یا مُحَمَّدٌ ، هوءُلاءِ أَولیائی وَ أَحِبّائی وَ أَصفیائی وَ حُجَجی بَعدَکَ عَلی بَرِیَّتِی ؛ وَ هُمْ أَوصیاوءُکَ وَخُلَفاوءُکَ وَخَیرُ خَلقی بَعَدکَ؛ وَ عِزَّتی وَ جَلالی ، لأُظهِرَنَّ بهم دینی ، وَ لأُعلِیَنَّ بِهِم کَلِمَتی ، وَلأُطَهِّرَنَّ الأرضَ بِآخِرِهِم مِن أعدائِی ؛ وَ لأُمَلِّکَنَّهُ مَشارِقَ الأرضِ وَ مَغارِبَها ؛ وَ لأُسَخَّرَنَّ لَهُ الریاحَ ، وَ لاَءُذَلِلَنَّ لَهُ السحابَ الصَّعابَ ؛ و لأُرَقِّیَنَّهُ فِی الأسبابِ ؛ وَ لأنُصرّنَّهُ بِجُندی وَ لأَمُدَّنَّهُ بِمَلائِکَتی حَتّی یُعِلنَ دَعوَتی وَ یَجمَعَ الخَلقَ علی تَوحیدی . ثُمَّ لأُدِیمَنَّ مُلکَهُ وَلأُداوِلَنَّ الأَیّامَ بَینَ أَولیائی