سیمای مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف صفحه 60

1- [1] . صحیح ابن حبّان، ج8، رقم 786، ص291.

پس مسرور و شادمان بیرون آمدم، فردای آن روز برگشتم نزد آن حضرت، گفتم: «یابن رسول اللّه! خوشنودی من به منّتی که بر من نهادی بزرگ شد؛ پس سنّتی که در این پسر از خضر و ذی القرنین جریان دارد چیست؟» فرمود: «طولانی شدن غیبت ای احمد!». گفتم: «یابن رسول اللّه! هر آینه غیبت این پسر طولانی می شود؟» فرمود: «بلی به پروردگار قسم، تا زمانی که بیش تر قائلین به این امر، از این امر برگردند و باقی نماند مگر کسی که خداوند عزّوجلّ از او عهد گرفته برای ولایت ما، ایمان را در دل او نوشته و او را به روحی از خودش مؤید کرده است. ای احمد بن اسحاق! این امری است از امر خدا و سرّی است از سرّ خدا و غیبی است از غیب خدا؛ پس بگیر آنچه دادم به تو و آن را کتمان کن و از شاکرین باش که فردا در علیین با ما خواهی بود».(1)

ب) ختم نبوّت با پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و ختم وصایت و ولایت با امام زمان.، است؛ چنان چه روایات عامّه و خاصّه به این مطلب هم عنایت و تصریح دارند که حضرت رسول اللّه صلی الله علیه و آله فرموده اند:

«اَلْمَهْدِیُّ مِنّا یَخْتِمُ الدّینُ بِنا کَما فَتَحَ بِنا؛ مهدی از ما است، دین خدا به ما ختم می شود، چنان که به ما گشوده شد»(2).

ج) انکار امام زمان.، انکار پیامبر خاتم است.

در این باره نصّ صحیح و صریح، از امام ششم از پدرانش از رسول خدا صلی الله علیه و آله وارد شده است که فرموده اند: «کسی که انکار کند قائم از فرزندان مرا، پس به تحقیق مرا انکار کرده است».(3)