از سبوی انتظار صفحه 104

قَناتی، مُلَبِّبا دَعْوَهَ الدّاعی فِی الْحاضِرِ وَ الْبادی.»(1)

به یازده خُمِ مِیْ دست ما اگر نرسید

بده پیاله که یک خُم هنوز سر بسته است(2)

سخن آخر: پیمان پایدار

سخن آخر: پیمان پایدار

أَسْئَلُکَ ... أَنْ تَجْعَلْنی مِمَّنْ... لا یَنْقضُ عَهْدَکَ.(3)

آن گاه که دل به مهر کسی نهادی، پیمان مودّت می بندی و بند بند وجودت با او پیوند می خورد. این پیمان، قاب بلورینی می شود به دور زندگی؛ تا پای جان بر پیمانت می مانی و هر روز آن را محکم تر و استوارتر می سازی.

محبوبا! مرا از آنانی به شمار آور که با تو هم پیمانند؛ آنان که با وفای به عهد، به فلاح و رستگاری می رسند و در این آشفته بازار دنیا، محبت دوست را به متاعی ناچیز و اندک نمی فروشند و با وفای به عهد، چه سودهای فراوانی که ره توشه خویش می سازند.

خداوندا! ما در آتش دیدار می سوزیم. پس دیدارش را آشکار کن و پایگاهش را استوار گردان و ما را از کسانی قرار ده که دیدگانمان به دیدار او روشن می شود. ما را بر کیش و آیین وی بمیران و در گروه او محشور فرما. چنان چه مرگی بین ما و دیدار او فاصله انداخت، ما را هنگام ظهور، زنده کن

1- بخشی از دُعای عهد.
2- از قادر طهماسبی فرید.
3- فرازی از مناجات شعبانیه.

تا از گور برخیزیم و کفن پوش در رکابش جهاد کنیم؛ در آن صفی که به صف ایستادگانش را در کتابت، ستوده ای.

سر به قیامت چو برآرم ز خاک

نیست مرا جز هوس روی تو

مایل فردوس برین نیستند

خاک نشینان سر کوی تو