از سبوی انتظار صفحه 18

سوی تو را مجذوب روی دلبرانه تو ساخته است.

ای که در زنجیر زلفت، جای چندین آشناست

خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب(1)

43. مهدیا! تو را که هماره دلت از مِهر الهی می تپد، بسیار دوست می دارم.

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق

آن که او عالم سرّست، بدین حال گواست(2)

44. مهدیا! در پهنه گردون، دوست داشتنی تر از تو کیست؟

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

هر که دید آن سَرو سیم اندام را(3)

45. مهدیا! بی نور نگاه تو، نه می بینم و نه به دیده می آیم؛ چه بی تابش آفتاب، هیچ کس نمی بیند و دیده نمی شود.

46. مهدیا! شهرتِ گم نامانِ پهنه انتظار، تویی.

47. مهدیا! تنها فانوس رهایی در امواج سهمناک تاریکیِ معاصر، تویی. «هُدَیً لِلْمُتَّقینَ اَلَّذینَ یُؤمِنُونَ بِالْغَیْبِ» (بقره: 2 _ 3)(4) [او] برای خود نگهداران، همانان که غیب [حجت غایب ]را باور دارند، راهبَر است.

48. مهدیا! با تو عمر دراز هم کوتاه است.

1- حافظ.
2- حافظ.
3- حافظ.
4- از امام صادق علیه السلام روایت شده است که مقصود از غیب در این آیه، حجت غایب علیه السلام است. نک: ینابیع المودّه، ج3، ص 284، باب 76.