از سبوی انتظار صفحه 25

آسان و راهش را هموار و فراخ گردان.

11. مهدیا! تو ناپدید نشده ای، بلکه ما با انگاره های موهوم و کردارهای کژ، گم شده و تو را فراموش کرده ایم. مددی، که خود را بیابیم و تو را به یاد آوریم و بیش تر بشناسیم.

مضطرب حال مگردان من سرگردان را.(1)

12. مهدیا! تو در باغ نظر، صید اهل نظری و دور نیستی. من، خسته رنجور و بی چاره شب زده، کورم.

بی مهر رخت، روز مرا نور نمانده است

وز عمر، مرا جز شب دیجور نمانده است(2)

13. مهدیا! تو خود گواهی که وقتی همّت، آشنایی، دوستداری، هم گامی و انس دیگران به ویژه جوانان با تو را می بینم، چه سان بر سر شوق می آیم و خرسند و آرام می شوم. «سُبْحانَ اللّهِ وَ الْحَمْدُلِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ».(3)

14. مهدیا! تو خود گواهی که برای خشنودی تو، خاطرخواهانه، با اختیار و توانمندی خویش، از چه چیزهایی گذشتم.

ترسم این قوم که بر درد کشان می خندند

در سر کار خرابات کنند ایمان را (4)

1- حافظ.
2- حافظ.
3- أِذا جاءَ نَصْرُ اللّه ِ وَالْفَتْحِ وَ رَأَیْتَ النّاسَ یَدْخُلُونَ فی دینِ اللّه ِ اَفْواجاً فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَاسْتَغْفِرْهُ أِنَّهُ کَانَ تَوَّاباً.
4- حافظ.