از سبوی انتظار صفحه 29

«کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ رَهینَهٌ». (مدثر: 38) هرکسی، گروگان عمل خویش است.

هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار که کشت.

27. مهدیا! نیک بخت خوش فرجام آن کس که تو را بخواهد و خواسته اش به اجابت رسد.

هر کس ز درِ تو حاجتی می خواهد

من آمده ام از تو، تو را می خواهم

28. مهدیا! بی حضور و کشش تو، مرده وَشی، بختک وار، جهان را دربرمی گیرد، کوشش ها را در کام خود فرو می برد و مردم را بر سفره سطحی نگری می نشاند.

29. مهدیا! آرزومندم که هماره، فروغ دل و جان تو از حسادت و زخم دیده های خوار و آسیب فتنه های فسون بار روزگار در امان باشد.

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

یا رب مکناد آفت ایام، خرابت(1)

«یُریدُونَ لِیُطْفِؤُا نُورَ اللّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکافِروُنَ.» (صف: 8) آنان می خواهند به بازدم دهانشان، نور خداوند را خاموش سازند، ولی خدا نور خویش را تمام کند، هر چند افراد بی ایمان، خوش نداشته باشند.

30. مهدیا! چشمان مضطرب و جویای بشر، کم سو و اشک آلود، وامانده و سَرخورده از آسیب و فتنه های روزگار، به ندایی درونی و فراسویی امیدوار، دانسته یا ندانسته، نجات بخشی تو را به انتظار نشسته است.