از سبوی انتظار صفحه 46

هر که او هشیارتر، رخ زردتر(1)

20. مهدیا! دیده ام که افراد بی شماری دانسته و دور از توقّع، به ناروا ستم می کنند؛ از احمق و نادان چه انتظار.

عاقل ار سنگ ز جاهل نخورد، پس چه خورد

صبر از یک دو سه جاهل نکنم، پس چه کنم(2)

«أِلَی اللّه ِ اْشْکُوا مِنْ مَعْشَرٍ یَعیشُونَ جُهّالاً وَ یَمُوتونَ ضُلّالاً.»(3) به خدا شکایت می برم از کسانی که عمر خویش را در نادانی می گذرانند و در گمراهی می میرند.

شیخ را باک گر از طعنه خاصان نبود

من چه باکم بود از سرزنش عامی چند

21. مهدیا! خوشم که در جرگه قرآنیان و مهرورزان آل ایمانم و کامم نیز از شوکران تلخ وَش مهجوریت، بهره مند است.

اگر چه مستی عشقم خراب کرد، ولی

1- مولوی.
2- علامه حسن زاده آملی.
3- نهج البلاغه، خطبه 17.