از سبوی انتظار صفحه 82

ندبه اول: قاب زمان

ندبه اول: قاب زمان

تا چند می توان در قاب زمان، تصویر ثانیه ها را به تماشا نشست؟ کوچه ها غرق انتظار تو و دل ها نوحه گر بازگشتِ تواند؛ چون تنها تو توانِ آن را داری که آرامشان کنی.

بهار آور!

آن گاه که باغ از بوی خوش خواب پُر می شود، چشمی به یاس ها نمی اندیشد و دستی، پنجره ها ی تنفّس را به رویشان نمی گشاید تا هوایی بچشند و یاس های زرد از باران عطش در خویش پرپر نشوند.

چگونه می توان سایه سار دل تنگی را پشتِ سرگذاشت و با صعود از نردبان تمنّا، آسمانِ بَسط و تماشا را تنفس کرد؟

چگونه می توان در آسمانی که سنگ ها، بال می شکنند، ترانه های پرواز را ترنّم کرد؟

از آبیِ صداقت پُریم و از لطافت ایمان سرشار، ولی در بی کران پرواز، ناگهان سنگ ها قد می کشند و می کوشند تا عروجمان را به کژراهه برند.

ای آرزوی ماندنی!

این خیل یاس های عطش آلود چشم در راهند تا از آسمان، پنجره ای گشوده شود و بارانِ عشق و رویش آن چنان بر لحظه های دل تنگشان ببارد که سرمستِ تبسّم و ترنّم شوند و تشنگی تا همیشه از باورشان بکوچد.

یا مهدی، ای کرامتِ آبی!

عطشناکی مان را دلیل آب تویی.

ما را دریاب.