از سبوی انتظار صفحه 99

جمال رخشان و دل پذیرش را به ما بنما و نگاهمان را به دیداری که نصیبش می شود، روشنی بخش. ظهورش را آسان گردان و آمدنش را سرعت بخش.

گام های لرزانمان را در کوچه های رَجْعَتَش راهی کن و جاده های رسیدن به مقام سترگش را وسعت بخش... .

موعود من!

آن گاه که با همه ناتوانی های خویش، از عمقِ وجود فریاد برمی آورم که با تو، تا همیشه عهد می بندم تا آنی از تو و آستانت سر بر ندارم، نمی دانی چه وحشتِ شگفتی تمام روحم را فرا می گیرد! نمی دانی از ترس آن که بر عهدِ خویش پا برجا نمانم، چه دلواپسیِ غریبی، آسمانِ شیدایی ام را در پنجه های خویش می فِشُرَد؟

از فردا می ترسم؛ از فردایی که با تو عهد بسته ام تا ظهور تو را فریاد کنم! ترسم از آن است که تا فردا، روحم از دلواپسی هایی انباشته شود که آتش اشتیاقم را می میرانند و چشم هایم را با خواب های پریشان آشتی می دهند!

«اَللّهُمَّ اکْشِفْ هذِهِ الْغُمَّهَ، عَنْ هذِهِ الْاُمَّهِ، بِحُضُورِهِ، وَ عَجِّلْ لَنا ظُهُورَهُ. اِنَّهُمْ یَرَونَهُ بَعیدا وَ نَراهُ قریبا...».(1)

بار اِلها، ای گشاینده بندها!

با ظهور و حضور او، انبوه دردها و مُصیبت ها را از امت به دور دار و ظهورش را شتاب بخش.