- اشاره 1
- مقدمه 1
- معرفی احمد حسن 2
- شیوه های نقد احمد حسن 4
- مقدمه 7
- گفتار اول: معیارهای تطبیق نشانه های ظهور 7
- ضرورت بحث 14
- معیارهای تطبیق 15
- اشاره 15
- اشاره 17
- یکم. یقینی بودن تطبیق 17
- الف) روایت امام باقر علیه السلام 19
- ب) حدیث امام صادق علیه السلام 23
- دوم. اجتماع تمام معیارهای مذکور در روایات 25
- سوم. تطبیق مبتنی بر تأویل نباشد 28
- چهارم. هماهنگی با معیارها و ضوابط دینی 31
- پنجم. عرضه بر علایم غیرقابل مشابه سازی 34
- نتیجه 41
- گفتار دوم: نقد و بررسی دیدگاه احمد حسن درباره رجعت 46
- مقدمه 46
- اشاره 47
- ادعای احمد بصری 47
- نقد و بررسی 53
- اشاره 58
- روایات ظاهر 58
- روایات صریح 61
- اشاره 79
- پاسخ احمد بصری 79
- نقد و بررسی 81
- پاسخ طرف داران احمد بصری 88
- اشاره 88
- نقد و بررسی 89
- نتیجه 92
- مقدمه 98
- گفتار سوم: نقد و بررسی آراء مدعیان مهدویت: با تکیه بر آراء احمد الحسن 98
- اشاره 99
- نقد و بررسی ادعای احمد حسن 99
- تقطیع روایات به قصد فریب 99
- اشاره 101
- پاسخ طرف داران احمد حسن به اشکالات یادشده و نقد آن 101
- روایت نخست 101
- روایت دوم 103
- تحریف نظر دانشمندان شیعه 107
- ناتوانی در فهم معنای حدیث 111
- استناد به نقل های شاذ 116
- استناد به نسخه بدل های ثابت نشده 125
- استناد به خبر واحد سنی و ادعای تواتر آن در احادیث شیعی 135
- برداشت های سطحی از روایات 142
- حذف روایات مخالف 152
- ترجیح سخن دیگران بر فرمایش امام معصوم 155
- اعم بودن دلیل از مدعا 159
- تعارض درونی 161
- تعارضات بیرونی 164
- مخالفت با اجماع شیعه و اهل سنت 165
- منابع 167
فرموده اند از دیگران آگاه تر است. (1)
در پاسخ این سخن مضحک، به همین نکته بسنده می کنیم که این روایت و امثال آن دلایل حقانیت احمد حسن است و او می کوشد با ارائۀ این روایات، حقانیت خویش را اثبات کند. بنابراین بدون اثبات صحت این ادله و امثال آن نمی توان از وصایت او سخن گفت. به تعبیر دیگر، اگر کسی وصایت احمد حسن را پذیرفته باشد، دیگر بحث از این حدیث و امثال آن برایش لغو است و اگر به وصایت او باور نداشته باشد میانۀ بحث نمی توان از وصایت احمد حسن به عنوان یک دلیل استفاده کرد.
روایت دوم
نویسندۀ یادشده دربارۀ روایت دوم مدعی شده است که منبع مورد استناد ما در این استدلال کتاب دلائل الامامه نبوده، بلکه کتاب بشاره الاسلام است و نویسندۀ کتاب، این روایت را نه از دلائل الامامه بلکه از غایه المرام نقل کرده است و در آن احمد بن ملیح وجود ندارد، بلکه متن حدیث به این صورت است:
و من البصره عبدالرحمن بن الاعطف بن سعد و احمد و ملیح و حماد
بن جابر.
و از آن جا که نویسندۀ غایه المرام در قرن یازدهم می زیسته، اعتبار نقل او از نقل کتاب دلائل الامامه که توسط نویسندگان معاصر تصحیح شده
1- دعوه السید احمد الحسن هی الحق المبین، ص27.