کتابخانه بالقرآن

مهدی باوری در کودکان صفحه 107

صفحه 107

10)پیوند دادن پیام تلقینی با واقعیّات زندگی کودک.*

11)در معرض داوری قرار دادن کودک.*

12)بهره بری از روش خود إفشایی محبّتی.*

در این جا به جهت اختصار، سه مورد اخیر به همراه نمونه کاربری تبیین می گردد.

یک. پیوند دادن پیام تلقینی با واقعیّات زندگی کودک

یکی از شیوه های کلّی تلقین آموزه های مهدوی به کودکان، عینیّت بخشی آن آموزه ها است. این شیوه، به معنای ملموس کردن مفاهیم مهدوی به ویژه آن ها که انتزاعی و ناآشنا هستند و همچنین ربط دادن آن ها با واقعیّات آشنا و روزمرّه ی زندگی کودک است. نمونه های بسیار زیبایی از این روش، جهت انتقال مفاهیم دینی در قرآن و سیره ی معصومین علیهم السلام وجود دارد. (1) ایجاد ارتباط بین آموزه مهدوی و یکی از واقعیّات زندگی کودک به ویژه حوادثی که به طور طبیعی، زیاد در حیات او اتّفاق می افتد، باعث تلقین آن آموزه

می گردد، زیرا هر دفعه که آن واقعه رخ دهد ناخودآگاه کودک به یاد آموزه ی مذکور می افتد و با تکرار واقعه، یادآوری نیز تکرار می گردد که این شیوه، نوعی تلقین فعلی است. در واقع، این گره زدنِ پیام با بخشی از زندگی کودک به منزله روشن کردن موتور تکرار و رها ساختن آن در زندگی طبیعی وی است.

مثلاً مهر و محبّت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف نسبت به مردم به ویژه کودکان، موضوعی است که برای کودک ملموس و مشهود نمی باشد. جهت تبیین چنین موضوع غیرمحسوسی، می توان از طریق برقراری پیوند بین آن و مهربانی والدین نسبت به کودک که واقعیّتی پرتکرار در زندگی اوست استفاده کرد. بدین صورت که با زبان کودکانه در قالب هایی همچون قصّه، تمثیل و بیان مصادیق متعدّد، توجّه کودک را نسبت به مهربانی ها و محبّت های پدر و مادر جلب نموده و سپس با در نظر گرفتن شئون امامت، آن ها را در ابعاد وسیع تر (2) به حضرت

1- اقتباس از اسماعیلی مبارکه، محمّد، روش تدریس و کلاس داری تبلیغی، صص 138-142.
2- غرض از «ابعاد وسیع تر»، آن است که؛ محبّت والدین نسبت به فرزند، قابل مقایسه با محبّت گسترده امام معصوم علیه السلام نسبت به مردم نیست. از آنجا که نمی توان چنین مطلبی را به کودک تفهیم کرد، از عباراتی حاکی از افضلیّت محبّت امام علیه السلام استفاده می شود که در برخی روایات نیز بدان اشاره شده است مانند سخنی از امام رضا علیه السلام که فرمودند: «لِلْإِمَام عَلَامَاتٌ؛ یَکُونُ اَعْلَمَ النَّاسِ... اَشْفَقَ عَلَیْهِمْ مِنْ آبَائِهِمْ وَ أُمَّهَاتِهِمْ...»؛(طبرسی، احمد بن علی، الإحتجاج، ج 2، ص436-437).