مهدی باوری در کودکان صفحه 113

رضایت آن امام عزیز باشد، عشق او واقعی و تربیت ساز می گردد.

نقش جمال یار را تا که به دل کشیده ام

هر نظرم که بگذرد جلوه نوری از رُخش

عشق مجال کی دهد تا که بگویمی چسان

سوزم و ریزم اشک غم، شمع صفت به پای دل

چاک دل از فراق او می زنم و نمی زند

این دل سنگم آب شد، ز آتش اشتیاق شد

شرح نمی توان دهم سوزش حال خود به جز

حیران تا کی از غمش اشک به دامن آورد

یک سره مهر این و آن از دل خود بریده ام

بار دگر نکوترش بینم از آن چه دیده ام

تیر بلای عشق او بر دل و جان خریده ام

در طلبش چه خارها بر دل خود خلیده ام

بخیه به پاره های دل، کز غم او دریده ام

بس که به ناله روز و شب، کوره دل دمیده ام

ریزش اشک دیده و خون دل چکیده ام

چون دل داغدار خود، هیچ دلی ندیده ام (1)