تمثیلات قرآن‌ صفحه 124

بینا و نابینا مساوی نیستند»، امّا از آنجا که چشم بینا به تنهایی کافی نیست باید روشنائی و نوری نیز باشد تا انسان با کمک این دو عامل موجودات را مشاهده کند، در آیه بعد می‌افزاید: «و نه تاریکیها با نور برابرند.»

چرا که تاریکی منشأ گمراهی است، تاریکی عامل سکون و رکود است، تاریکی عامل انواع خطرات می‌باشد، امّا نور و روشنائی منشأ حیات و زندگی و حرکت و جنبش و رشد و نمو و تکامل است که اگر نور از میان برود تمام انرژیها در جهان خاموش می‌شوند، و مرگ سراسر عالم ماده را فرا می‌گیرد و چنین است نور ایمان در جهان معنی، که عامل رشد و تکامل و سبب حیات و حرکت می‌باشد.

ایمان نور است و روشنی بخش، و به انسان در جهان‌بینی و اعتقاد و عمل و تمام زندگی روشنائی و آگاهی می‌دهد، امّا کفر ظلمت است و تاریکی، و در آن نه بینش صحیحی از کلّ عالم هستی است و نه از اعتقاد درست و عمل صالح خبری.

ایمان یک نوع درک و دید باطنی است، یک نوع علم و آگاهی توأم با عقیده قلبی و جنبش و حرکت است. یک نوع باور که در اعماق جان انسان نفوذ می‌کند و سرچشمه فعالیتهای سازنده می‌شود.

امّا کفر، جهل است و ناآگاهی و ناباوری که نتیجه آن عدم تحریک و فقدان احساس مسؤلیت و حرکتهای شیطانی و مخرّب است.

راه دور نرویم، هنگامی که با یک فرد «مؤمن» نشست و برخاست می‌کنیم اثر این نور را در تمام وجودش احساس می‌نماییم، افکارش روشنی بخش است. سخنانش درخشنده است، اعمال و اخلاقش ما را به حقیقت زندگی و حیات آشنا می‌سازد.

امّا «کافر» از تمام وجودش ظلمت می‌بارد، جز به منافع مادّی و زودگذر خویش نمی‌اندیشد، فضا و افق فکرش از محدوده زندگی و شخصیتش فراتر نمی‌رود، در لابلای شهوات غوطه‌ور است و همنشینی او قلب و روح انسان را در امواج ظلمات فرو می‌برد که: