- مقدمه 1
- اشاره 4
- جلسه ی اول 4
- بداء ناپذیری ظهور توحید ناب 6
- برکات شناخت امام زمان عجل الله تعالی فرجه 8
- معنی حقیقت الانسان 12
- معنی بقیت اللّهی بودن 18
- صاحب اصلی عالم بقیت الله 22
- حالِ باقی به بقای الهی 24
- خطر محروم شدن از بَقیّت اللّه 27
- عامل تقدُّم ظهور 29
- ارتقاء جامعه و ظهور 31
- معنی انتظار 32
- ظهور انسانیت 37
- نور مهدی علیه السلام و تغییر نقشه ی سیاسی جهان 39
- اشاره 43
- جلسه ی دوم 43
- 1- پایان تاریخ یا بلوغ تاریخ 45
- 2- معنی بقیت الله 51
- 3- ظهور امام، اشاره به چه عالَمی دارد؟ 55
- 4- خصوصیات انسان در نظام بقیّتُ اللّهی 59
- 5- عالَم لطف 64
- 6- به سراغ آمدن خدایِ لطف 68
- 7- خصوصیات پایان تاریخ 72
- 8- مژده ی بزرگ 76
- 9- زندگی در جبهه ای روشن 80
- 10- راز ظهور و خفای نور بقیت الله عجل الله تعالی فرجه 83
- 11- دو نوع رجعت 87
- منابع 93
انوار وجودی قطب عالم امکان قرار گیرد و عملاً در ظلمات آخر الزمان باقی خواهد ماند.
مقصد و غایت توحیدیِ هر انسانی، حضرت بقیت الله الأعظم عجل الله تعالی فرجه می باشند، انسان کاملی که تمام شریان وجودش حتی بند کفشش آهنگ توحید دارد و در همین راستا در زیارت آل یس به قیام و قعود حضرت سلام می کنید، چون تمام وجود حضرت باقی به بقای الهی است. توجه به آنچه خداوند در جان هرکس نگه داشته نظرها را متوجه شخصی می کند که چنین عالَمی دارد و در چنین عالمی که «عالم بقیت الله» است ظهور می کند، عالَمی که در آن عالم، انسان ها و زمین و زمان در شرایطی قرار دارند که باقی به بقای الهی اند و تنها انسان های منتظر مهدی عجل الله تعالی فرجه آن عالَم را می شناسند و تمنّای آن را دارند.
با توجه به عالَم بقیت اللّهی است که در روایت ها داریم وقتی بقیت الله الأعظم عجل الله تعالی فرجه ظهور کردند در و دیوار نجوای بقای بر الله دارند، حضرت صادق علیه السلام در این رابطه می فرمایند: «إِذَا قَامَ الْقَائِمُ لَا یَبْقَی أَرْضٌ إِلَّا نُودِیَ فِیهَا شَهَادَهُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّه»(1) چون قائم قیام کند هیچ زمینی نمی ماند مگر آن که از آن ندای شهادت بر یگانگی خدا و شهادت بر نبوت حضرت محمد صلی الله علیه و آله به گوش می رسد. آنچنان عالم به کمال و بقای الهی منور می شود و از تضادهای عالم ماده پاک می گردد که امیرالمؤمنین علیه السلام در وصف آن عالم می فرمایند: «وَ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا لَأَنْزَلَتِ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ لَأَخْرَجَتِ الْأَرْضُ نَبَاتَهَا وَ لَذَهَبَتِ الشَّحْنَاءُ مِنْ