- مقدمه 1
- اشاره 4
- جلسه ی اول 4
- بداء ناپذیری ظهور توحید ناب 6
- برکات شناخت امام زمان عجل الله تعالی فرجه 8
- معنی حقیقت الانسان 12
- معنی بقیت اللّهی بودن 18
- صاحب اصلی عالم بقیت الله 22
- حالِ باقی به بقای الهی 24
- خطر محروم شدن از بَقیّت اللّه 27
- عامل تقدُّم ظهور 29
- ارتقاء جامعه و ظهور 31
- معنی انتظار 32
- ظهور انسانیت 37
- نور مهدی علیه السلام و تغییر نقشه ی سیاسی جهان 39
- جلسه ی دوم 43
- اشاره 43
- 1- پایان تاریخ یا بلوغ تاریخ 45
- 2- معنی بقیت الله 51
- 3- ظهور امام، اشاره به چه عالَمی دارد؟ 55
- 4- خصوصیات انسان در نظام بقیّتُ اللّهی 59
- 5- عالَم لطف 64
- 6- به سراغ آمدن خدایِ لطف 68
- 7- خصوصیات پایان تاریخ 72
- 8- مژده ی بزرگ 76
- 9- زندگی در جبهه ای روشن 80
- 10- راز ظهور و خفای نور بقیت الله عجل الله تعالی فرجه 83
- 11- دو نوع رجعت 87
- منابع 93
1- سوره ی غافر، آیه ی 16.
2- سوره ی یس، آیه ی 59.
3- بحارالانوار، ج 60 ، ص 221.
برزخ و قیامت فرصت اغوای بندگان را ندارد و از این جهت آخرالزمان یکی از «اَشْراطُ السّاعَه» یعنی از شرط های تحقق قیامت می باشد، هرچند ممکن است میلیون ها سال طول بکشد تا قیامت محقق شود.
آخرالزمان به معنی شکوفائی نهایی همه ی حیات دنیایی با خصوصیات خاص خود می باشد. خداوند در وصف قیامت در قرآن می فرماید: «وَیَوْمَ یَقُولُ کُن فَیَکُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَلَهُ الْمُلْکُ یَوْمَ یُنفَخُ فِی الصُّوَرِ»(1) قیامت روزی است که خداوند می گوید: بشو و می شود و این سخن او حق و محقق شدنی است، روزی که در صور دمیده می شود مُلک از آن خدا است. یعنی در آن شرایط صورت لطف خدا همه ی عالم را فرا می گیرد. حال عده ای که به جهت زندگی باطلِ دنیایی نمی توانند خود را با آن «وقت» و حال تطبیق دهند خودشان برای خود مشکل ایجاد کرده اند. عالم بقیت اللّهی عالم نزدیکی به قیامت است یعنی عالَم نزدیکی به خدایی که بدون اسباب و با «کُنْ» کارها را انجام می دهد، حال اگر کسی در عالَم بقیت اللّهی زندگی نکرد، گرفتار واسطه ها است و در عالَم دوری از خدا به سر می برد، چنین کسی نماز شب خواندنش هم ادامه ی همان دوری از خدا است که با غفلت از عالم بقیت الله برای خود ایجاد کرده است.
آن کس که در ظلمات آخرالزمان به عشق و انتظارِ نظام بقیت اللّهی زندگی می کند روزنه ای از فضای نورانیِ عالم بقیت اللّهی در زندگی خود باز نموده و از نسیم جانفزای آن عالم بهره مند می گردد. در آن حال و «وقت»، فارغ از گذران آینده و گذشته به سر می برد. مگر قیامت تماماً عالَم