- روشن تر از خورشید 1
- اشاره 4
- حجت های الهی 5
- اشاره 10
- علامت و ودیعه اول 10
- علامت و ودیعه دوم 14
- اشاره 14
- جعل سلاح و پرچم 23
- علامت و ودیعه سوم 26
- اشاره 36
- علامت و ودیعه چهارم 36
- نصب در رؤیا 40
- علامت و ودیعه پنجم 44
- 1. علائم و ودایع شخصیتی 46
- اشاره 46
- اشاره 46
- تکلم به تمامی زبان ها و لهجه ها 47
- توان ارتباط با تمامی موجودات 48
- 1. علم 52
- 2. علائم و ودایع برون شخصیتی 52
- اشاره 52
- اشاره 57
- 2. معجزه 57
- معجزه و امام مهدی علیه السلام 59
- یمانی در روایات 64
- اشاره 64
- هدایت گر بودن یمانی 65
- موعود یا محتوم واحتمال بداء 71
- اشاره 71
- موعود یا محتوم بودن یمانی 71
- معیار شناخت یمانی 75
- وظیفه یمانی 78
- عصمت یمانی 79
- حجت بودن یمانی 84
قاطع است بطوری که بهانه ای برای هیچکس باقی نمی گذارد. اگر او بخواهد همه شما را از طریق اجبارا هدایت میکند. لذا هیچگاه خداوند در معرفی حجت خود به اسباب باطنی و مشتبه متمسک نمی شود و حجت خود را آشکارا نصب می نماید.
بنابراین، رؤیا شأنیت نصب و معرفی خلیفه الهی را نداشته و تواتر رؤیا نیز نمی تواند دلیلی بر حقانیت فردی به عنوان امام و جانشین پیامبران بوده باشد.
علامت و ودیعه پنجم
قرابه مشهوره؛ وصی و امام باید با رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله دارای خویشاوندی و قرابه مشهوری باشد که هیچ فردی نسبت به آن شک یا شبهه ای نداشته باشد. چنانچه در روایات آمده است:
اَلْفَضْلُ بْنُ شَاذَانَ أَنَّهُ سَمِعَهَا مِنَ اَلرِّضَا عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ....فَإِنْ قَالَ: فَلِمَ لاَ یَجُوزُ أَنْ یَکُونَ اَلْإِمَامُ مِنْ غَیْرِ جِنْسِ اَلرَّسُولِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ: قِیلَ: لِعِلَلٍ: مِنْهَا أَنَّهَ لَمَّا کَانَ اَلْإِمَامُ مُفْتَرَضَ اَلطَّاعَهِ لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ دَلاَلَهٍ تَدُلُّ عَلَیْهِ وَ یَتَمَیَّزُ بِهَا مِنْ غَیْرِهِ وَ هِیَ اَلْقَرَابَهُ اَلْمَشْهُورَهُ وَ اَلْوَصِیَّهُ اَلظَّاهِرَهُ، لِیُعْرَفَ مِنْ غَیْرِهِ »(1)
فضل بن شاذان می گوید از امام رضا علیه السلام شنیدم: اگر گفته شود که چرا نباید امام از غیر جنس (نسل) پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله باشد چه باید گفت؟ گفته می شود به خاطر چند دلیل:
یکی از آنها این است که اگر امام مفترض الطاعه باشد، چاره ای ندارد که برای خود دلیلی داشته باشد تا او را از دیگران متمایز کرده و بر امامتش دلالت کند. آن دلایل می تواند
1- بحارالأنوار، ج 6، ص 58.