- روشن تر از خورشید 1
- اشاره 4
- حجت های الهی 5
- علامت و ودیعه اول 10
- اشاره 10
- علامت و ودیعه دوم 14
- اشاره 14
- جعل سلاح و پرچم 23
- علامت و ودیعه سوم 26
- اشاره 36
- علامت و ودیعه چهارم 36
- نصب در رؤیا 40
- علامت و ودیعه پنجم 44
- اشاره 46
- 1. علائم و ودایع شخصیتی 46
- اشاره 46
- تکلم به تمامی زبان ها و لهجه ها 47
- توان ارتباط با تمامی موجودات 48
- 1. علم 52
- اشاره 52
- 2. علائم و ودایع برون شخصیتی 52
- 2. معجزه 57
- اشاره 57
- معجزه و امام مهدی علیه السلام 59
- اشاره 64
- یمانی در روایات 64
- هدایت گر بودن یمانی 65
- موعود یا محتوم بودن یمانی 71
- اشاره 71
- موعود یا محتوم واحتمال بداء 71
- معیار شناخت یمانی 75
- وظیفه یمانی 78
- عصمت یمانی 79
- حجت بودن یمانی 84
امام معرفی نموده و بدین ترتیب فرقه واقفیه پدیدار گردید .(1)
درباره فرزندش، یعنی حسن بن علی بن ابی حمزه گفته شده است: «کذاب، ملعون، رویت عنه احادیث کثیره»(2). دروغگو و ملعون است، روایات زیادی از او نقل شده است.
همچنین ابن غضائری درباره وی گفته است: «واقف ابن واقف، ضعیف فی نفسه و ابوه اوثق منه»(3). هم خودش و هم پدرش جزو واقفیه بوده اند، خودش ضعیف بوده و پدرش قابل اعتمادتر از خود او است.
وهیب بن حفص:
این راوی از کسانی است که به مذهب واقفیه در آمده و در امامت امام رضا علیه السلام را انکار کرد. نجاشی درباره او می نویسد: «روی عن أبی عبد الله و أبی الحسن علیهما السلام و وقف».(4) از امام صادق و امام باقر و امام کاظم (علیهم السلام) نقل کرده و در ایشان توقف نمود.
بررسی دلالت روایت
آنچه در این روایت مورد توجه قرار گرفته است ، پرده برداری از شخصیتی به نام «خراسانی» است که در کنار یمانی و سفیانی از آن یاد شده است. نکته قابل توجه اینکه در خصوص خراسانی، تنها دو روایت ضعیف(5) صادر شده و هیچ قرینه دیگری برای تقویت آن دو روایت در دست نیست. البته درباره خروج مردی از
1- کشی، محمد بن عمر، إختیار معرفه الرجال (رجال الکشی)، ص 405، ح 759 و ص 459، ح 871 و ص 467، ش 888، ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرائع، ج 1، ص 235، ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علی ، ج1، ص 112، طوسی، محمد بن الحسن، الغیبه للحجه، ص 64.
2- کشی، محمد بن عمر، إختیار معرفه الرجال (رجال الکشی)، ص 552، ش 1042.
3- ابن غضائری، احمد بن حسین ، الرجال، ص 51، ش 33.
4- رجال النجاشی، ص 431
5- غیبت نعمانی ، ص 366 وص301.