- مقدمه مترجم 1
- وعده الهی بر نابودی یهود 54
- اشاره 54
- وعده خداوند به تسلط دائم بر یهود 60
- وعده خدا بر فرونشاندن آتش جنگ یهود 62
- اشاره 69
- نگاهی به تاریخ یهود 69
- دوران حضرت موسی و یوشع (علیهما السلام) 70
- دوره داوران و سلطه فرمانروایان محلی 71
- دوره داوود و سلیمان (علیهما السلام) 73
- دوران تجزیه و کشمکش داخلی 75
- دوران استیلای بابلیان 79
- دوران استیلای ایرانیان 80
- دوران استیلای یونانی ها 81
- اشاره 87
- حوادث شام پیش از خروج سفیانی 93
- فتنه سرزمین شام 94
- کشمکش بر سر قدرت بین اصعب و ابقع 96
- اسم و نسب سفیانی 99
- جنبش سفیانی 99
- اشاره 99
- مواضع سفیانی در برابر اهل بیت علیهم السلام و شیعیان 101
- خط و مشی سیاسی و فرهنگ سفیانی 103
- تلاش سفیانی برای مذهبی جلوه دادن جنبش خود 105
- مراحل گوناگون جنبش سفیانی 106
- نبرد قرقیسیا 113
- ورود سپاه سفیانی به عراق 117
- سپاه سفیانی در راه حجاز (سپاهی که در زمین فرو میرود) 124
- آغاز عقب نشینی سفیانی 131
- نبرد اهواز 132
- سفیانی در نبرد فتح قدس 135
- یمنی ها در عراق 143
- اشاره 154
- اشاره 155
- مرحله اول و دوم 155
- حسنی، شیصبانی و عوف سلمی 164
- مرحله سوم: لشکرکشی سفیانی و تخریب بصره 167
- مرحله چهارم: فتح عراق به دست امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف 175
- اشاره 192
- ستایش ایرانیان در احادیث سنی ها 194
- ایرانیان و زمینه سازی ظهور 196
- روایت آغاز حکومت حضرت مهدی علیه السلام از ایران 199
- روایت حمایت از امت محمد صلی الله علیه و آله، توسط مردی از اهلبیت 200
- روایت اهل مشرق و پرچمهای سیاه 209
- روایت پرچم های سیاه از خراسان تا قدس 216
- روایت گنجهای طالقان 221
- ظهور خراسانی و شعیب در ایران 223
- اشاره 229
- بحران حکومت در حجاز 246
- خروج امام علیه السلام با بیم و امید از مدینه 253
- اجتماع یاران حضرت علیه السلام 259
- یک حرکت آزمایشی و شهادت نفس زکیه 267
- آزاد سازی مدینه منوره و حجاز 283
- حرکت حضرت مهدی علیه السلام بسوی ایران و عراق 287
- پیشروی به سوی قدس 294
- نبرد امام علیه السلام با یهود 296
- پیمان صلح بین امام علیه السلام و غربی ها 306
- گرایش غربی ها به اسلام 311
- اشاره 313
- احیاء دوباره اسلام و جهان شمولی آن 318
- ابزار هدایت مردم توسط امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف 322
- دگرگونی زندگی مادی و ایجاد رفاه بدست حضرت 323
- فراوانی نعمت و آبادی زمین 324
- حکومتی گسترده تر از حکومت سلیمان و ذوالقرنین 330
- راه یافتن امام زمان علیه السلام به سرزمین های هفتگانه 331
- راه یافتن به جهان آخرت و بهشت 333
- اشاره 336
- مقام حضرت مهدی علیه السلام در پیشگاه پروردگار 343
- دیدگاه امامان علیهم السلام درباره حضرت مهدی علیه السلام 344
- امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف در دعاها و زیارت ها 348
- اشاره 353
- ابن قیم جوزی دمشقی 361
- ابن حجر هیثمی 362
- ابن کثیر 363
- ابن أبی الحدید معتزلی 365
- مناوی صاحب کتاب فیض القدیر 367
- شیخ محمد خضر حسین مفتی اعظم الأزهر 368
- شیخ ناصر البانی 371
- عدوی مصری 372
- سعد الدین تفتازانی 373
- قرمانی دمشقی 374
- محی الدین بن عربی 374
- شریف برزنگی 376
" آنگاه (مهدی و یارانش) به سوی مصر رهسپار شوند. حضرت بر منبر آنجا بالا رود و برای مردم
سخن گوید، زمین در اثر عدالت شاد شود و آسمان باران رحمت خود را فرو فرستد، درختان بارور شوند و
زمین، گیاهان خود را بیرون داده و چهره خویش را با گل و گیاه بر اهل زمین بیاراید، حیوانات وحشی چنان
در امن و امان بسر برند که در مسیر مردم مانند چهار پایان اهلی به چرا پردازند، نور دانش در دلهای
مؤمنان پرتو افکند، بگونه ای که هیچ مؤمنی به برادر دانشمند خود نیاز علمی پیدا نکند، در آن روز، این آیه
تجلی یابد. (خداوند هر کدام آنها را از فضل و کرم خود بی نیاز کند) " (1)
از این دو روایت چنین استفاده میشود که مصر در حکومت جهانی مهدی،
پایگاه علمی و تبلیغی معروفی خواهد شد بویژه با توجه به این عبارت: " در مصر
منبری بنا خواهم کرد ". و این جمله " آنگاه بسوی مصر روانه شوند و او بر منبر آنجا بالا رود " یعنی
حضرت و یارانش راهی مصر شوند اما نه برای فتح، یا تثبیت حکومت، بلکه به
جهت استقبال مردم مصر از امام و یارانش، از این رو همانگونه که جد بزرگوارش
علی علیه السلام وعده داده، آنجا را به عنوان منبر و سخنگاه خویش انتخاب مینماید، تا
پیام خود را به تمام عالم برساند.
این نکته که مصر کرسی علم و پایگاه پیام رسانی حضرت به جهان باشد،
منافاتی با آنچه در روایت به آن اشاره شد که مسلمانان نیاز علمی به یکدیگر
نخواهند داشت، ندارد چرا که دانش امری نسبی است.
ج: حدیث مربوط به اینکه حضرت در دو هرم از اهرام مصر گنجینه ها و ذخائری
از دانش و غیر آن دارد.
این روایت، در منابع معتبر ما، مانند کتاب " کمال الدین " شیخ صدوق (قدس سره) ص
564 از قول احمد بن محمد شعرانی، یکی از فرزندان عمار یاسر (رحمه الله)، از محمد بن
1- 1. بشاره الاسلام ص 71.