- مقدمه مترجم 1
- اشاره 54
- وعده الهی بر نابودی یهود 54
- وعده خداوند به تسلط دائم بر یهود 60
- وعده خدا بر فرونشاندن آتش جنگ یهود 62
- اشاره 69
- نگاهی به تاریخ یهود 69
- دوران حضرت موسی و یوشع (علیهما السلام) 70
- دوره داوران و سلطه فرمانروایان محلی 71
- دوره داوود و سلیمان (علیهما السلام) 73
- دوران تجزیه و کشمکش داخلی 75
- دوران استیلای بابلیان 79
- دوران استیلای ایرانیان 80
- دوران استیلای یونانی ها 81
- اشاره 87
- حوادث شام پیش از خروج سفیانی 93
- فتنه سرزمین شام 94
- کشمکش بر سر قدرت بین اصعب و ابقع 96
- اسم و نسب سفیانی 99
- جنبش سفیانی 99
- اشاره 99
- مواضع سفیانی در برابر اهل بیت علیهم السلام و شیعیان 101
- خط و مشی سیاسی و فرهنگ سفیانی 103
- تلاش سفیانی برای مذهبی جلوه دادن جنبش خود 105
- مراحل گوناگون جنبش سفیانی 106
- نبرد قرقیسیا 113
- ورود سپاه سفیانی به عراق 117
- سپاه سفیانی در راه حجاز (سپاهی که در زمین فرو میرود) 124
- آغاز عقب نشینی سفیانی 131
- نبرد اهواز 132
- سفیانی در نبرد فتح قدس 135
- یمنی ها در عراق 143
- اشاره 154
- مرحله اول و دوم 155
- اشاره 155
- حسنی، شیصبانی و عوف سلمی 164
- مرحله سوم: لشکرکشی سفیانی و تخریب بصره 167
- مرحله چهارم: فتح عراق به دست امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف 175
- اشاره 192
- ستایش ایرانیان در احادیث سنی ها 194
- ایرانیان و زمینه سازی ظهور 196
- روایت آغاز حکومت حضرت مهدی علیه السلام از ایران 199
- روایت حمایت از امت محمد صلی الله علیه و آله، توسط مردی از اهلبیت 200
- روایت اهل مشرق و پرچمهای سیاه 209
- روایت پرچم های سیاه از خراسان تا قدس 216
- روایت گنجهای طالقان 221
- ظهور خراسانی و شعیب در ایران 223
- اشاره 229
- بحران حکومت در حجاز 246
- خروج امام علیه السلام با بیم و امید از مدینه 253
- اجتماع یاران حضرت علیه السلام 259
- یک حرکت آزمایشی و شهادت نفس زکیه 267
- آزاد سازی مدینه منوره و حجاز 283
- حرکت حضرت مهدی علیه السلام بسوی ایران و عراق 287
- پیشروی به سوی قدس 294
- نبرد امام علیه السلام با یهود 296
- پیمان صلح بین امام علیه السلام و غربی ها 306
- گرایش غربی ها به اسلام 311
- اشاره 313
- احیاء دوباره اسلام و جهان شمولی آن 318
- ابزار هدایت مردم توسط امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف 322
- دگرگونی زندگی مادی و ایجاد رفاه بدست حضرت 323
- فراوانی نعمت و آبادی زمین 324
- حکومتی گسترده تر از حکومت سلیمان و ذوالقرنین 330
- راه یافتن امام زمان علیه السلام به سرزمین های هفتگانه 331
- راه یافتن به جهان آخرت و بهشت 333
- اشاره 336
- مقام حضرت مهدی علیه السلام در پیشگاه پروردگار 343
- دیدگاه امامان علیهم السلام درباره حضرت مهدی علیه السلام 344
- امام زمان عجّل الله فرجه الشّریف در دعاها و زیارت ها 348
- اشاره 353
- ابن قیم جوزی دمشقی 361
- ابن حجر هیثمی 362
- ابن کثیر 363
- ابن أبی الحدید معتزلی 365
- مناوی صاحب کتاب فیض القدیر 367
- شیخ محمد خضر حسین مفتی اعظم الأزهر 368
- شیخ ناصر البانی 371
- عدوی مصری 372
- سعد الدین تفتازانی 373
- قرمانی دمشقی 374
- محی الدین بن عربی 374
- شریف برزنگی 376
نخستین سرزمینی که ویران شود شام است. در آنجا سه گروه یعنی طرفداران اصهب، ابقع، و سفیانی، با
یکدیگر اختلاف کنند " (1)
به نظر میرسد که فرمانده ابقع، در پایتخت قرار دارد. (ابقع کسی است که
پوست بدنش سیاه و سفید باشد) چون روایات دلالت دارند که قیام اصهب از
خارج پایتخت یا مرکز آغاز میشود. هیچیک از این دو فرمانده نمیتوانند بر
دیگری پیروزی قاطعی بدست آورند. سفیانی از این فرصت استفاده کرده و از
خارج پایتخت دست به یورش میزند و هر دو نفر را تار و مار میکند.
احتمالا أصهب غیر مسلمان است زیرا برخی از روایات او را با صفت " علج "
معرفی کرده اند. و این تعبیر معمولا درباره سربازان کافر به کار میرود.
از سوی دیگر مروانی، که در منابع معتبری همچون کتاب غیبت نعمانی از او یاد
شده، همان ابقع است و رقیب سفیانی محسوب نمیگردد.
اما از روایاتی که ابقع و اصهب را نکوهش کرده اند چنین برمیآید که مواضع
سیاسی آنان مخالف اسلام و طرفدار دشمنان دین و کفارند.
بنابراین، معنی اختلاف و درگیری دو گروه نظامی در سرزمین شام که در روایات
آمده، همان اختلاف دو زمامدار بر سر زمامداری منطقه است. در روایتی که قبلا از
امام باقر علیه السلام نقل شد، حضرت به جابر جعفی فرمود:
" پیوسته بر جای خود باش و بی حرکت بمان تا علامتهایی که بر تو بیان میکنم مشاهده کنی: اختلاف
بین خاندان فلانی و ندای آسمانی و صدائی که از ناحیه دمشق بیاید که مژده بخش ظهور است و فرو رفتن
آبادی ای از شام که آن را جابیه نامند. و روی آوردن هواداران ترکها برای ماندن در جزیره (موصل) و مستقر
شدن سرکشان روم در رمله. در آن سال در تمام سرزمین های اسلامی که در ناحیه غرب واقع شده اند،
1- 1. بحار: 52 / 212.