از تولد تا بعد از ظهور صفحه 85

واضح است که لحظه ولادت امام زمان علیه السلام و انتقال آن حضرت به این عالم، لحظه ای بس بزرگ است و درک آن لحظات حتی برای حکیمه خاتون غیرممکن بوده، چون او وسط انواری بوده، که از این دنیا نبودند و طبیعی است که این حالت در انسان، ترس و دلهره عجیبی پدید آورد.

پس عجیب نیست که حکیمه در آن لحظات به سبب حالت هایی که دیده، برای فقدان نرجس خاتون از اتاق بیرون رفته و فریاد زده باشد.

عقیقه و اطعام کردن

عقیقه، همان قربانی است (از گاو یا گوسفند و یا شتر) که بعد از به دنیا آمدن طفل، آن را قربانی می کنند و این عمل در شرع مستحب است و پیامبرصلی الله علیه وآله نیز برای دو فرزندش حسن علیه السلام و حسین علیه السلام، قوچی را در روز هفتم ولادتشان، عقیقه نمود.(1)

عقیقه را فدای طفل می کنند تا زندگی طفل از بلاها ایمن گردد.

در حدیثی از رسول خداصلی الله علیه وآله آمده: «کلّ امری ءٍ مرتهن بعقیقته» «هر کس در گرو عقیقه خود است.»(2)

از امام صادق علیه السلام نقل شده: «کلّ مولود مرتهن بالعقیقه»؛ «هر کودکی در گرو عقیقه خود است.»(3)

این سخن، چقدر نو و زیباست؛ چون که خداوند تعالی، هنگامی که طفلی را به پدر و مادرش می بخشد، ممکن است، طفل سالم به دنیا بیاید و زنده بماند و همچنین ممکن است در همان وقت بمیرد؛ پس هنگامی که برای طفل عقیقه می کنند، او زنده می ماند؛ چون عقیقه به منزله ضمانت ایمنی طفل است.

گذشته از این حقیقت، امام عسکری علیه السلام برای امام مهدی سیصد گوسفند عقیقه نمود(4)

1- 145. فرائد السمطین؛ شافعی؛ ج 2، ص 104، چاپ لبنان، سال 1400 هجری، ذخائر العقبی؛ طبری شافعی؛ ص 118، چاپ مصر، سال 1356 هجری.
2- 146. بحار؛ مجلسی؛ ج 104، ص 126، چاپ تهران، سال 1389 هجری.
3- 147. مکارم الاخلاق؛ طبرسی؛ ص 226، چاپ لبنان، سال 1392 هجری.
4- 148. کمال الدین، صدوق؛ ج 2، ص 106، چاپ تهران، سال 1396 هجری.