امامت، غیبت، ظهور صفحه 35

1- 56. سوره لقمان: آیه 20.

2- 57. منتخب الاثر: باب 22، ص 239، حدیث 3، به نقل از کفایه الاثر.

اما برای مؤمنین، آنچه اهمیت دارد، دیدن با «چشم دل» است، و چون با چشم دل، امام معصوم خویش را می بینند، ایمان می آورند رفتار و گفتارشان رنگ ولایت می گیرد، اگرچه او را با «چشم سر» نتوانند ببینند.

د) آگاهی موالیان حقیقی به مکان غیبت

امام صادق علیه السلام می فرماید:

«لِلْقآئِمِ غَیْبَتانِ: إِحْداهُما قَصِیرَهٌ وَالأُخْری طَوِیلَهٌ، اَلغَیْبَهُ الأُولی 2لا یَعْلَمُ بِمَکانِهِ فِیها إلاَّ خاصَّهٌ مِنْ شِیعَتِهِ، وَالأُخْری لا یَعْلَمُ بِمَکانِهِ فِیها إِلاَّ خاصَّهُ مَوالِیهِ؛(1) برای حضرت قائم علیه السلام دو غیبت است: یکی کوتاه و دیگری طولانی. در غیبت اول، جز شیعیان مخصوص، کسی به مکان او آگاه نیست. و در غیبت دوم، جز دوستان مخصوص، کسی به مکان او آگاه نیست».

با این تفسیر نیز غیبت، حجابی است که بر دیدگان نامحرمان حریم ولایت حقیقی کشیده اند. اگر شیعه، شیعه واقعی و دوست صدیق و صادق مولایش باشد و اگر ولایت ناب را دارا باشد، به مکان اقامت امام علیه السلام در غیبت آگاه می باشد و با چنین آگاهی توفیق حضور می یابد.

ه) کناره گزینی و دوری از مساکن ظالمین

امام صادق علیه السلام فرمودند:

«لابُدَّ لِصاحِبِ هذَا الأَمْرِ مِنْ غَیْبَهٍ وَلابُدَّ لَهُ فِی غَیْبَتِهِ مِنْ عُزْلَهٍ وَنِعْمَ المَنْزِلُ طِیبَهً وَما بِثَلاثِینَ مِنْ وَحْشَهٍ؛(2) صاحب این امر ناگزیر از