امامت، غیبت، ظهور صفحه 39

صفحه 39

1- 63. کافی: ج 2، ص 139، حدیث 13.

2- 64. احتجاج طبرسی: توقیع شریف به شیخ مفید، ص 598.

از انیشتین نقل شده است که انگشت خود را به آب دریا زد و گفت:

«نسبت بین آبی که انگشت مرا مرطوب ساخته به آب دریا، مثل نسبت معلومات ما در برابر مجهولات هستی است».

منظور از این بیان، اعتراف به ناشناخته ماندن بسیاری از ابعاد غیبت و حکمت های آن است، به عبارت دیگر: باید پذیرفت که اگر در پاره ای روایات به برخی عدل و حکمت های غیبت دست یافتیم، هرگز به این معنا نیست که غیبت دارای علّت های اساسی تر و حکمت های بالغه دیگر نمی باشد، با این همه نگاهی مختصر به برخی روایات این باب، خالی از فایده نیست:

1) امتحان درجه تسلیم در برابر اراده خدا

امام صادق علیه السلام فرمودند:

«إِنَّ وَجْهَ الحِکْمَهِ فِی ذلِکَ لا یَنْکَشِفُ إِلاَّ بَعْدَ ظُهُورِهِ، کَما لا یَنْکَشِفُ وَجْهَ الحِکْمَهِ لِما آتاهُ الخِضْرَ مِنْ خَرْقِ السَّفِینَهِ، وَقَتْلِ الغُلامِ وَإِقامَهِ الجِدارِ لِمُوسی علیه السلام إِلاَّ وَقْتَ افْتِراقِهِما؛(1) وجه حکمتی که در غیبت حضرت مهدی علیه السلام هست، جز بعد از ظهورش، معلوم نمی گردد. چنانکه وجه حکمتی که در افعال حضرت خضر بود نسبت به سوراخ کردن کشتی و کشتن پسرک و برپا داشتن دیوار نیمه خراب برای حضرت موسی علیه السلام جز در وقت جدا شدن آن دو ظاهر نگشت».

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه