صدای العطش دل دل دار را جریحه دار کرده است، مگر فرزندان خود را دوست نمی دارد، شهادتِ شاگردانِ ممتاز این دانشگاه مگر برای استاد مصیبت، بزرگ به حساب نمی آید؟ پسرش علی، نماینده و نمایش دهنده ی محمّد(صلّی الله علیه و آله وسلّم )، خَلق و خُلق و منطق محمّد مصطفی را به یاد نمی آورد؟ مگر شهادتش وامصیبتاه ندارد؟ آنکه حرف شادی می زند در جهالت گاه بنی امیّه و بنی عبّاس به نام عرفان تغذیه شده است.
وامصیبتاه وامصیبتاه! پسرم علی، ببین غربت مرا، پسر برادرم قاسم و برادرم عباس، خدایا چه می گویم؟
امام حسین(علیه السّلام) برای این که بزرگی مصیبت را نشان بدهد، بزرگی عباس را، بزرگی عبودیّت را، می گوید کمرم شکست، تا روشن فکرنما و وهّابی زده نگوید عاشورا شادی می خواهد، بدبخت، عاشورا، سند مظلومیّت عترت را، چرا به همراه مخالفان به ابتذال می کشی؟ عاشورا تار و تُنبک نمی خواهد، عاشورا دل سوخته و قلب غم بار می طلبد و فریاد علیه ستمگران.