بیداری امت در اثبات رجعت صفحه 12

در صورتی که احاطه به آن نداشتید، آیا چه بود آنچه که شما عمل می کردید؟

امام علیه السلام فرمود: «آیات»، امیرالمؤمنین و ائمه علیهم السلام می باشند.

پس آن مرد به حضرت ابی عبداللَّه علیه السلام عرض کرد که: عامه و اهل سنّت و جماعت عقیده دارند که قول خدا: «وَیَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّهٍ فَوْجاً» (1) مقصود قیامت است.

حضرت فرمود: آیا خدا از هر امتی دسته ای را محشور می نماید و باقی را واگذار می کند؟ نه چنین است، بلکه این آیه مربوط به رجعت است، و لیکن آیه مربوط به قیامت آیه: «وَحَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً» (2) می باشد.(3)

پس از آن علی بن ابراهیم می گوید: خبر داد پدرم، از ابن ابی عمیر از مفضل، از حضرت ابی عبد اللَّه علیه السلام از قول خدای متعال: «وَیَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّهٍ فَوْجاً» امام فرمود: نیست احدی از مؤمنین که کشته شده باشد مگر این که بر می گردد، و می ماند تا بمیرد و جز کسانی که صاحب ایمان محض و عقیده خالص اند یا کافر محض می باشند، بازگشت نمی کنند.

و باز پیرو این خبر از حضرت ابی عبد اللَّه علیه السلام روایت می کند که حضرت فرمود: مردی به عمّار بن یاسر گفت: یا ابا یقظان! [کنیه عمّار]در کتاب خدا آیه ای است که قلب مرا فاسد و خراب نموده و مرا دچار شک و تردید کرده.

1- 25. سوره نمل، آیه 82.
2- 26. سوره کهف، آیه 47.
3- 27. تفسیر قمی، ج 2، ص 130؛ مختصر بصائر الدرجات، ص 42؛ الرجعه از استرآبادی، ص 79 - 81.