- مقدمه محقق 1
- معنی لغوی و اصطلاحی رجعت 6
- در بیان معنی رجعت 6
- در آیات وارده در اطراف این موضوع 8
- آیه نخست 8
- آیه دوم 14
- آیه سوم 15
- آیه چهارم 20
- آیه پنجم و ششم 21
- آیه هفتم 23
- آیه هشتم 25
- آیه نهم 26
- آیه دهم 28
- آیه یازدهم 28
- آیه دوازدهم 29
- آیه سیزدهم 30
- آیه پانزدهم 31
- آیه چهاردهم 31
- آیه شانزدهم و هفدهم 32
- آیه هیجدهم 34
- آیه نوزدهم 35
- آیه بیستم 36
- آیه بیست و یکم 37
- آیه بیست و سوم 38
- آیه بیست و دوم 38
- در اخبار وارده در رجعت است 40
- حدیث دوم 42
- حدیث سوم 43
- حدیث چهارم 43
- حدیث پنجم 44
- حدیث ششم 44
- حدیث هفتم 45
- حدیث هشتم 45
- حدیث نهم 46
- حدیث یازدهم 47
- حدیث دهم 47
- رجعت در زیارت های مأثوره و دعاهای منقوله 50
- در گفتار علمای امّت و نواب ائمه علیهم السلام در اطراف موضوع رجعت 60
- احیاء عزیر یا أرمیا 67
- حضرت مسیح مردگان را زنده می کرد 69
- تذییل 83
- احتجاج سیّد حمیری 87
- احتجاج شیخ مفیدرحمه الله 91
- پاسخ دیگر 94
- [پاسخ سیّد به شبهات] 97
- سیّد گوید 104
- تحقیق ایمان 106
- فائده 116
- می گوییم 119
عبداللَّه علیه السلام بیان و تصریح می کند در این قول «یَوْمَ یَسْمَعُونَ الصَّیْحَهَ بِالحَقِّ ذلِکَ یَوْمُ الخُرُوجِ» و گوید که مقصود رجعت است.(1)
و محقق محدّث کاشانی و علامه سید هاشم بحرانی 0 در دو کتاب صافی و برهان(2) روی آن بیانی هستند که در تفسیر قمی آمده است.(3)
آیه بیست و دوم
و نیز قول خدای متعال در سوره ق (در جزء 26) آیه 43 است که می فرماید: «یَوْمَ تَشَقَّقُ الأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً»؛ «روزی که می شکافد زمین از ایشان بشتاب». علی بن ابراهیم قمی در ص 646 از تفسیر خودش گوید که: این امر مربوط به رجعت است.
و محقق محدث کاشانی و علامه سید هاشم بحرانی 0 هم در صافی(4) و برهان(5) روی قولی که قمی در تفسیر خود روایت نموده است، رفته اند.
آیه بیست و سوم
قول خدای متعال در سوره القَلَمِ (جزء بیست و نهم)، آیه 16 از قرآن مجید: «سَنَسِمُهُ عَلی الخُرْطُومِ» «زود است که ما او را داغ بر بینی اش می زنیم».
علی بن ابراهیم قمی رحمه الله در صفحه 691 از تفسیر خودش در تفسیر این آیه گوید: در رجعت هنگامی که امیرالمؤمنین علیه السلام بر می گردد،
1- 74. تفسیرقمی،ج 2،ص 327؛مختصربصائرالدرجات،ص 46(به نقل ازآن)؛بحارالانوار،ج 53، ص 58.
2- 75. البرهان، ج 4، ص 229.
3- 76. تفسیر صافی، ج 5، ص 65؛ تفسیر قمی، ج 2، ص 327.
4- 77. تفسیر صافی، ج 5، ص 65.
5- 78. البرهان، ج 4، ص 229.