القاب مهدوی: بررسی و تحلیل القاب مهدوی در دیوان (الدرر المکنونه) صفحه 227

مضطری که هرگاه دعا کند به اجابت می رسد».

پس حضرتش را مضطر می نامند، زیرا دعایش به درگاه الهی مستجاب می شود.

المُطاع

این لقب مهدوی در بیت 89 ذکر شده است. «مُطاع» اسم مفعول از ریشه «طوع» از باب افعال بر وزن مُفْعَل و به معنای اطاعت شونده می باشد. در این واژه قاعده اعلال در آن اجرا شده است:

مُطْوَع (اگر عین الفعل کلمه واو متحرک ماقبل حرف صحیح و ساکن باشد حرکتش به ماقبل داده می شود) ← مُطَوْع (واو در موضع حرکت و ماقبل مفتوح است پس قلب به الف می گردد) ← مُطاع.

«مطاع» از القابی است که امام رضا علیه السلام به آن اشاره نمودند و فرمودند:

وَ بَعْدَ الْحَسَنِ ابْنُهُ الْحُجَّهُ الْقَائِمُ الْمُنْتَظَرُ فِی غَیْبَتِهِ الْمُطَاعُ فِی ظُهُورِهِ؛ (1) بعد از حسن فرزند او حجت قائم امام است، او که در هنگام غیبتش همه در انتظار اویند و آن گاه که ظهور کند همه مطیع او می شوند.

حضرت مهدی؟عج؟ ملقب به «مطاع» شدند، زیرا در هنگام ظهورش همه مخلوقات مطیع فرمان او خواهند شد واز ایشان اطاعت می کنند حتی آن چه که در آسمان وزمین است به جز معاندین که حضرت آن ها را به سزای اعمالشان می رساند.

المعاذ

این لقب در بیت شانزده ذکر شده است. «مَعاذ» اسم مکان از ریشه «عوذ» بر وزن مَفْعَل می باشد و اعلال در آن اجرا شده است:

مَعْوَذ (اگر عین الفعل کلمه واو متحرک ماقبل حرف صحیح و ساکن باشد حرکتش به ماقبل داده می شود) ← مَعَوْذ (واو در موضع حرکت و ماقبل مفتوح است پس قلب به الف می گردد) ← مَعاذ.

1- بحارالانوار، ج51، ص154.