القاب مهدوی: بررسی و تحلیل القاب مهدوی در دیوان (الدرر المکنونه) صفحه 69

{فَلاٰ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ * اَلْجَوٰارِ اَلْکُنَّسِ } (1)

«نه، نه! سوگند به اختران گردان * [کز دیده] نهان شوند و از نو آیند».

فرمودند: «مراد امامی است که غایب می شود ... پس مانند شهاب درخشان ظاهر می گردد». آن گاه به راوی فرمود: «اگر آن زمان را درک کردی چشم هایت روشن خواهد شد». (2)

صاحب الزمان؟عج؟ را «الجوار الکنّس» نامیدند، زیرا که همچون ستارگان متحرک از دیده پنهان می گردند، سپس در موعد مقرر ظاهر می شوند.

الجِهاد

علامه این عنوان را از القاب مهدوی در بیت52 معرفی کرده در حالی که در روایات و ادعیه و زیارات به این لقب اشاره ای نشده است. «جِهاد» اسم جامد مصدری از ریشه «جهد» به معنای جنگیدن در راه خداوند است. (3)

در وجه تسمیه امام به «جِهاد» در اشعار علامه میرجهانی می توان چنین برداشت کرد که براساس روایات مهدوی، جنگیدن در رکاب ایشان در زمان ظهورش، جهاد نامیده شده است، پس حضرت مهدی؟عج؟ علت این جهاد می باشند. در این قسمت نقدی بر علامه وارد است که چرا «جهاد» را مفتوح آوردند در حالی که «جَهاد» به معنای زمین سختی است که مناسب رویش گیاه نیست، و این لفظ با این معنا متناسب با وجود مبارک حضرتش نمی باشد.

ح

الحاشر

این لقب در بیت های 5 و 38 ذکر شده است. «حاشر» اسم فاعل از ریشه «حشر» بر وزن فاعل می باشد و در لغت به معنای کسی است که جماعتی را از جایگاهشان بر می انگیزد و یا

1- تکویر/15و16.

2- اصول کافی، ج2، ص141.

3- لسان العرب، ج3، ص134؛ تاج العروس، ج4، ص408.