اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 191

(خوشگذران) و كديد (هيجدهم شان المقتدر) و اكتب و مترف و اكلب (رنجور) ووسيم (زيبا) و ظلام (تاريك) و عينوق (صفات شاهان بني العباس است)، و قبه ساخته مي شود غبراء داراي فلات سرخ، و در پي آن قيام كننده حق (قيام نمايد و)، روشن مي شود از رويش بين قاره ها مانند ماه تابان ميان ستارگان درخشان، آگاه باش براي خروج او ده علامت هست، اولش طلوع ستاره دنباله دار و نزديك شود برستاره «حادي» و واقع شود در آن كشتار و نا امني و نا فرماني و آن علامت‌هاي فراواني است و از اين علامت تا آن يكي شگفتي (ها و جرياناتي) هست، پس وقتي كه علامات ده گانه گذشت ناگهان ظاهر مي شود براي ما ماه درخشان و تمام مي شود كلمه اخلاص برخدا برتوحيد. «1

23- 121 فراز از خطبةالبيان و علائم فراوان ديگر

23- 121 فراز از خطبةالبيان و علائم فراوان ديگر خطبة البيان از خطبه‌هاي طولاني منسوب به اميرمؤمنان عليه السلام است «2» كه آن را در كوفه يا در بصره، ايراد نموده‌اند، و منابع مختلف به طور كامل يا قسمتي از آن را آورده‌اند از جمله در الذريعة الي تصانيف الشيعة: ج 7/ 200 ب «خ ط ب» رديف 988 و ينابيع المودة ج 3/ 56 از الدّرّالمنظّم، و بحرالمعارف ملاعبدالصّمد همداني و الزام الناصب در سه قسمت 1- اسامي اصحاب و ياران امام زمان عليه السلام.

2- اسماء حكام آن حضرت. 3- بقيه ملاحم را ازدارالمنتظم آورده است و در كتابخانه آستان قدس رضوي باخط درويش علي بن جمال الدين مقري سال 923 در 55 ورق از موقوفات ابن خاتون سال 1067، و سيد شبّر تمام خطبه را در كتاب علائم الظهور آورده است و شيخ سراج الدين حسن آن را نقل كرده كه در كتاب خانه آستان قدس رضوي موجود است و شرح‌هاي متعدد و گوناگون توسط علماء به آن نوشته شده است، و عجائب الأخبار كه آيت اللّه ميرجهاني در نوائب الدهور «3» آن را ملاك قرار داده و نقل كرده است از محمدبن احمد انباري از محمدبن احمد جرجاني قاضي «ري» از طوق بن مالك از پدرش از جدش، از عبداللّه بن مسعود «4» روايت كرده است كه او مي گويد: بعد از آن كه امير مؤمنان علي عليه السلام به خلافت رسيد به كوفه آمد و بالاي منبر رفت و خطبه‌اي خواند كه عقل ها متحير و جلدها مقشعر شد، وقتي كه آن را شنيدند زياد گريستند و صداها به گريه بلند شد، فرمود: