اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 28

به ساختن مسجد ضرار در مدينه شد و آن صحنه عجيبي را كه قرآن در سوره توبه به آن اشاره كرده است بوجود آورد).

مسلما اين دسته از منافقان و آن عده از دشمنان متعصب و سرسخت كه به دقت مراقب اوضاع مسلمين بودند و از هر جرياني كه به زيان مسلمانان بود استقبال مي كردند اگر به چنين كتابي دسترسي پيدا كرده بودند براي در هم شكستن آنها تا آنجا كه مي‌توانستند، نشر مي‌دادند و يا لااقل در حفظ و نگهداريش مي كوشيدند و لذا مي بينيم حتي افرادي كه به احتمال ضعيفي ممكن است به معارضه با قرآن برخاسته باشند: تاريخ نام آنها را ضبط كرده است از جمله: نام عبد اللّه بن مقفع را برده‌اند كه او كتاب «الدرة اليتيمة» را به همين منظور نوشته است.

در صورتي كه كتاب مزبور هم اكنون در اختيار ما است و چندين بار چاپ شده است و كوچكترين اشاره‌اي در آن كتاب به اين مطلب نشده است: نمي دانيم چطور اين نسبت را به او داده‌اند؟

نام متنبي احمد بن حسين كوفي شاعر را در اين زمره نيز ذكر كرده‌اند: كه ادعاي نبوت نموده است: در صورتي كه قرائن زيادي نشان مي‌دهد كه داعيه او بيشتر بلندپروازي محروميت هاي خانوادگي و حس جاه‌طلبي بوده است.

ابوالعلاي معري نيز متهم به اين امر شده است: گر چه از او سخنان زننده‌اي نسبت به اسلام نقل شده اما هيچ وقت داعيه مبارزه با قرآن: نداشته است بلكه جملات جالبي درباره عظمت قرآن گفته كه حاكي از عجز و ناتواني اوست

ولي مسيلمه كذاب از مردم يمامه مسلما از كساني است كه به مبارزه با قرآن برخاسته و به اصطلاح آياتي آورده است كه جنبه تفريحي آن بيشتر است بد نيست چند جمله از آنها را در اينجا بياوريم:

1- در برابر سوره الذاريات، اين جمله‌ها را آورده است.

والمبذرات بذرا و الحاصدات حصدا و الذاريات قمحا و الطاحنات طحنا و العاجنات عجنا و الخابزات خبزا و الثاردات ثردا واللاقمات لقمااهالة و سمناً.

يعني قسم به دهقانان و كشاورزان، قسم به درو كنندگان، قسم به جدا كنندگان كاه از گندم، قسم به جدا كنندگان گندم از كاه، قسم به خمير كنندگان، قسم به نان پزندگان: