اسلام فراتر از زمان‌ صفحه 374

رواياتي در مدح و ذم قزوين آمده است كه با موضوع كتاب متناسب نبود: نياورديم

56- قسطنطنيه‌

56- قسطنطنيه 1- رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود: البته بايد قسطنطنيه فتح شود و چه خوب اميري است اميرش و چه خوب لشكري است لشكرش. «1»

2- از رسول خدا صلي الله عليه و آله سؤال شد كدام يك از دو شهر زودتر فتح مي شود اي رسول خدا؟ فرمود: شهر هرقل يعني قسطنطنيه. «2»

3- فرمود: برپانشود ساعت (ظهور) تا وقتي كه خداوند قسطنطنيه و روميه را براي مؤمنان با تسبيح و تكبير فتح نمايد «3»

4- از امام باقر عليه السلام روايت شده است كه چون قائم قيام كند: لشكري به قسطنطنيه فرستد وقتي به خليج برسند چيزي برقدم هايشان مي نويسند و از روي آب عبور مي كنند: چون رومي ها اين منظره را ديدند گويند: اينها ياورانش هستند و از روي آب مي روند پس خود چه (بزرگواري) خواهدبود؟!.

آن وقت درب شهر را باز مي كنند و لشكر حضرت (بدون خون ريزي) وارد شهر مي شوند و هر حكمي را بخواهند اجراء مي نمايند. «4»

5- فرمود: قول خدا «لَهُمْ في الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ في الاخِرَةِ عَذابٌ عَظِيمٌ (114) «5»

(منظور آيه)، فتح قسطنطنيه است: بين قسطنطنيه تا خروج دجال هفت ماه است. «6» چند روايت ديگر درباره قسطنطنيه يعني اسلامبول تركيه: آمده است كه طالبين به محلش مراجعه نمايند

57- قم‌

57- قم توجه داشته باشيد رواياتي كه در باره قم صادر شده است، زماني بود كه قم يك قصبه‌اي بيش نبود و در هر زاويه روايات قم يك دنيا غيب گوئي وجود دارد كه با دقت روشن مي شود كه گويندگان اين سخن ها از چه منبع و مصدري سخن گفته اند روايات درباره قم زياد است و ما مورد احتياج را مي آوريم.

قم معدن شيعيان ماست

عبد اللّه بن سنان، سؤال نمود از أبو عبد اللّه عليه السلام: بلاد جبل كجاست؟ چون به ما روايت نموده‌اند زماني كه رياست به شمارسيد بعضي از آن فرو خواهد رفت پس فرمود: إن فيها موضعاً يقال له" بحر" و يسمي بقم و هو معدن شيعتنا ...، در آنجا محلي است كه به آن (بحر) مي گويند و به «قم» ناميده شود و آن معدن شيعيان ما است .. بقيه روايت در «ري» گذشت.

قم حجت خدا بر اهل زمين

... سيأتي: زمان تكون بلدة قم و أهلها حجة علي الخلائق، و ذلك في زمان غيبة قائمنا عليه السلام إلي ظهوره و لولا ذلك لساخت الارض بأهلها، و إن الملائكة لتدفع البلايا عن قم وأهله، و ما قصده جبار بسوء إلا قصمه قاصم الجبارين و شغله عنهم بداهية أو مصيبة أو عدو، و ينسي اللَّه الجبارين في دولتهم ذكر قم و أهله كما نسوا ذكر اللَّه. «1»

به زودي مي آيد زماني كه شهر قم و اهل آن حجت بر خلق ها مي شوند و اين در زمان غيبت قائم ما عليه السلام تا ظهور او خواهد بود، و اگر اين گونه نباشد، زمين فرو مي رود با اهلش، و همانا فرشتگان بلاها را از قم و اهل آن دور مي سازد، و ستمگري آنجا را قصد نكند مگر اين كه اورا ريشه كَنَنده ستمكاران، ريشه كن مي نمايد و او را از اهل قم با گرفتاري يا مصيبتي به خود مشغول مي سازد و قم و اهل آن را در دولت ستمكاران، از ياد آنها مي برد آن گونه كه ستمگران خدا را فراموش نموده‌اند ...

قم معدن علم

با سندهاي متعدد روايت شده است از امام صادق عليه السلام كه يادي از كوفه كرد