داستان های قرآن صفحه 162

این دروغ سازان با این ترفند مرموز، به قدری مهارت به خرج دادند که هر کسی می‌بود باور می‌کرد، ولی از آن جا که گفته‌اند: «دروغگو حافظه ندارد» گویا اینها عقل خود را از دست داده بودند و اصلاً به فکرشان راه پیدا نکرد که اگر گرگ کسی را بخورد، پیراهنش را هم می‌دَرَّد. از این رو، وقتی یعقوب به پیراهن نگاه کرد، دید آن پیراهن هیچ پارگی و بریدگی ندارد. فرمود:

«این گرگ، عجب گرگ مهربانی بوده است، تاکنون چنین گرگی ندیده‌ام که شخصی را بِدَرَّد، ولی به پیراهن او کوچکترین آسیبی نرساند.»

وقتی حضرت یعقوب - علیه السلام - به پسرهای خود این را گفت، فکر آنان بیدرنگ عوض شد و گفتند: «اشتباه کردیم، دزدها او را کشتند».

حضرت یعقوب - علیه السلام - فرمود: «چگونه می‌شود که دزدها او را بکشند، ولی پیراهنش را بگذارند. آنها به پیراهن بیشتر احتیاج دارند.» (چرا این دروغهای شاخدار را بر زبان جاری می‌سازید؟)

برادران سرافکنده و شرمنده شدند. دیگر جوابی نداشتند. مشتشان باز شد. حقّ همان بود که یعقوب در جواب آنها فرمود:

«بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسَکُمْ أَمْراً؛ او را گرگ ندرید، و دزدها نکشتند، بلکه نفس‌های شما، این کار را برایتان آراست. من صبر نیکو خواهم داشت، و در برابر آن چه می‌گویید از خداوند یاری می‌طلبم.»(16)

یعنی: دندان روی جگر می‌گذارم، بدون جزع و فزع در کنج عزلت می‌نشینم، تا خداوند مرا از این درد و غم بیرون آورد.

1- نور الثقلین، ج 2، ص 410.

2- یوسف، 5 و 6.