داستان های قرآن صفحه 215

نعمت بودن مرگ

محدّث معروف، ثَعْلبی در کتاب العرائس نقل می‌کند: نام ذی الکفل، «بشر بن ایوب» بود، خداوند بعد از پدرش ایوب - علیه السلام -، او را برای هدایت مردم روم، به پیامبری مبعوث کرد، مردم روم به او ایمان آوردند و او را تصدیق نمودند و از او پیروی کردند.

سپس فرمان جهاد از طرف خداوند صادر شد، و حضرت ذی الکفل فرمان خدا را به مردم ابلاغ کرد.

مردم در مورد جهاد، سهل‌انگاری و سستی کردند و نزد ذی الکفل آمده و گفتند: «ما زندگی را دوست، و مرگ را اکراه داریم، در عین حال دوست نداریم که از خدا و رسولش نافرمانی کنیم، اگر از درگاه خدا بخواهی که به ما طول عمر بدهد و مرگ را از ما دور سازد مگر آن گاه که خودمان آن را بخواهیم، در این صورت خدا را عبادت می‌کنیم و با دشمنانش جهاد می‌نماییم.»

ذی الکفل - علیه السلام - گفت: در خواست بسیار بزرگی کردید و مرا به زحمتهای فراوان افکندید.

سپس برخاست و نماز خواند و دست به دعا برداشت و عرض کرد: «خدایا به من فرمان دادی تا با دشمنانت جهاد کنم، تو می‌دانی که من تنها اختیار جان خودم را دارم، و قوم من از من درخواستی دارند که به آن آگاه هستی، به خاطر گناه دیگران مرا مجازات نکن، من به خشنودی تو از غضبت، و به عفو تو از عقوبتت پناه می‌برم.»

خداوند به ذی الکفل - علیه السلام - چنین وحی کرد: «ای ذی الکفل! من سخن قوم تو را شنیدم و درخواست آنها را اجابت می‌کنم...» ذی الکفل وحی الهی را به قوم ابلاغ کرد.

اجابت خداوند باعث شد که قوم ذی الکفل عمرهای طولانی کردند، و مرگ به سوی آنها نیامد، مگر آنها که مرگ را می‌خواستند، جمعیت آنها بر اثر افزایش فرزندان و عدم وجود مرگ، به قدری زیاد شد که زندگی آنها در فشار و تنگنای بسیار سختی قرار گرفت، و این موضوع به قدری آنها را در رنج و زحمت افکند که از پیشنهاد خود پشیمان شده و نزد ذی الکفل آمده گفتند: «از خداوند بخواه که هر کسی طبق اجل تعیین شده خودش بمیرد.»

خداوند به ذی الکفل وحی کرد: «آیا قوم تو نمی‌دانند که آن چه من برایشان برگزیده‌ام بهتر از آن است که خودشان برای خود برگزینند.» آن گاه عمرهای آنان را مطابق معمول اجل‌هایشان قرار داد.(6)

و همه فهمیدند که مرگ در حقیقت نعمت است.