داستان های قرآن صفحه 251

هارون هرچه قوم را نصیحت کرد، و آنها را از گوساله‌پرستی برحذر داشت، به سخنش اعتنا نکردند، حتی با جوسازی‌ها و هیاهوی خود نزدیک بود او را بکشند.

برخورد شدید موسی - علیه السلام - با آشوب سامری

خداوند ماجرای گمراهی قوم توسّط سامری را به موسی - علیه السلام - وحی کرد، موسی - علیه السلام - با ناراحتی و خشم از کوه طور به سوی قوم خود بازگشت و آنها را زیررگبار سرزنش خود قرار داد.(1)

موسی - علیه السلام - از شدّت خشم و ناراحتی، الواح تورات را بر زمین زد و شکست، بنی‌اسرائیل به پیش آمده و گفتند: «ما در این کار تقصیری نداریم، بلکه سامری این کار را کرد.»

موسی - علیه السلام - به برادرش هارون متوجّه شد و از شدّت خشم، سر و ریش او را گرفت و گفت: «چرا وقتی که دیدی آنها گمراه شدند، از من پیروی نکردی؟ آیا از من نافرمانی نمودی؟»

هارون: «ای فرزند مادرم! ریش و سرم را مگیر، من ترسیدم بگویی تو میان بنی‌اسرائیل تفرقه انداختی، و سفارش مرا به کار نبستی.»

موسی - علیه السلام - متوجّه سامری شد و او را محکوم و سرزنش کرد و سپس فرمود: «برو که بهره تو در زندگی دنیا این است که هر کس به تو نزدیک شود، خواهی گفت که با من تماس نگیرد.»(2)

آری سامری که منافقی خودخواه ولی باهوش بود، از نقاط ضعف بنی‌اسرائیل سوء استفاده کرد و فتنه عظیمی بپا نمود، سرانجام موسی - علیه السلام - او را آن چنان مجازات کرد که از کشتن بدتر بود یعنی او را از جامعه طرد کرد و مردم او را به عنوان یک مرد نجس و آلوده می‌دانستند و با او تماس نمی‌گرفتند.

روایت شده: سامری به بیماری مرموز و واگیردار «لامساس» گرفتار شد، هرکس با او تماس می‌گرفت به آن بیماری مبتلا شده و بدنش آن چنان می‌سوخت که گویی در میان آتش افتاده است.

او سر به بیابانها نهاد و همچنان گرفتار بیماری و نفرت جامعه بود تا به هلاکت رسید.(3)