داستان های قرآن صفحه 270

موسی - علیه السلام - از درگاه خداوند برای قوم خود تقاضای آب کرد، خداوند این تقاضا را قبول نمود و به موسی - علیه السلام - دستور داد که عصای خود را بر آن سنگ مخصوص که در آن بیابان بود بزند.

موسی - علیه السلام - عصای خود را بر آن سنگ زد، ناگهان آب از آن جوشید و دوازده چشمه آب (به تعداد قبایل بنی‌اسرائیل که دوازده قبیله بودند) با شدّت و سرعت جاری شد.

موسی - علیه السلام - طبق فرمان خداوند به بنی‌اسرائیل فرمود: «از روزی‌های الهی بخورید و بیاشامید و در زمین فساد نکنید و موجب گسترش فساد نشوید.»(2)

توقّع بیجا

بنی‌اسرائیل در عین آنکه همواره توسّط موسی - علیه السلام - مشمول مواهب و نعمتهای الهی می‌شدند، ولی از بهانه‌جویی دست نمی‌کشیدند. این بار به آن غذاهای «مَنّ و سَلْوی» (شیره درخت و گوشت پرندگان) اکتفا نکرده نزد موسی - علیه السلام - آمده و تقاضای غذاهای متنوّع نمودند و چنین گفتند: «ای موسی! از خدای خود بخواه از آنچه از زمین می‌روید از سبزیجات، خیار، سیر، عدس و پیاز برای ما برویاند، ما هرگز حاضر نیستیم به یک نوع غذا اکتفا کنیم.»

موسی - علیه السلام - به آنها گفت: «آیا شما غذای پست‌تر از آنچه خدا به شما داده انتخاب می‌کنید؟ اکنون که چنین است وارد شهر (سرزمین فلسطین) شوید، زیرا آنچه می‌خواهید در آنجا وجود دارد.»(3)

ولی آنها که حاضر نبودند با حاکمان جبّار فلسطین جهاد کنند و در این راه سستی می‌کردند، چگونه می‌توانستند وارد سرزمین فلسطین و شام شوند، از این رو گرفتار غضب الهی و ذلّت و پریشانی گشتند(4) و چهل سال در بیابان ماندند، این است وضع ذلّت‌بار آنان که در امر جهاد سستی می‌کردند، چنانکه در داستان بعد خاطرنشان می‌شود.

سستی بنی‌اسرائیل در جهاد و ذلّت آنها

حضرت موسی - علیه السلام - در بیابان سینا به بنی‌اسرائیل گفت: «به سرزمین مقدّس (بیت‌المقدس و شام) که خداوند برای شما مقرّر داشته وارد شوید، و به پشت سر خود بازنگردید و عقب‌نشینی نکنید که زیانکار خواهید شد.»

بنی‌اسرائیل گفتند: «ای موسی در آن سرزمین جمعیتی ستمگر (یعنی عمالقه که مردمی جبّار و یاغی بودند) هستند، ما هرگز به آن سرزمین وارد نمی‌شویم تا آنها از آن سرزمین خارج شوند.»(5)