داستان های قرآن صفحه 271

این پاسخ بنی‌اسرائیل بیانگر ضعف و سستی آنها در مسأله جهاد است، استعمار فرعونی آن چنان آنها را ذلیل و زبون نموده بود که آنها هرگز حاضر نبودند برای حفظ عزّت خود، با یاغیان بجنگند، و خود را به رنج و زحمت جهاد بیفکنند، آنها حتّی به موسی گفتند:

«فَاِذْهَبْ اَنْتَ و رَبُّکَ فَقاتِلا اِنّا ههُنا قاعِدُونَ؛ تو و پروردگارت بروید و با آنان بجنگید، ما همین جا نشسته‌ایم.»

ولی در میان بنی‌اسرائیل، دو نفر رادمرد که از خدا می‌ترسیدند و خداوند به آنها نعمت عقل و ایمان و شهامت داده بود گفتند: «شما وارد دروازه شهر آنان شوید، هنگامی که وارد شدید پیروز خواهید شد و بر خدا توکّل کنید اگر ایمان دارید.»(6)

این دو نفر یوشع بن نون (وصی موسی) و کالب بن یوفنا بودند، مطابق پاره‌ای از روایات، حضرت موسی - علیه السلام - یوشع را پیشاپیش بنی‌اسرائیل به جنگ عمالقه فرستاد. آنها به فرماندهی یوشع به شهر اَریحا هجوم بردند و با ستمگران آنجا جنگیدند تا بر آنها پیروز شدند. موسی - علیه السلام - وارد شهر اَریحا شد و پس از مدّتی در آنجا از دنیا رفت.

یوشع جانشین موسی - علیه السلام - شد و به عنوان یکی از پیامبران، زمام امور بنی‌اسرائیل را به دست گرفت و راه موسی - علیه السلام - را ادامه داد، و سرانجام بر همه سرزمین شام مسلط شد، و پس از 27 سال زندگی بعد از موسی - علیه السلام - از دنیا رفت.

در این هنگام کالب بن یوفنا جانشین او شد و زمام رهبری بنی‌اسرائیل را به دست گرفت.(7)

1- سرگردانی چهل سال آنها در بیابان، براثر کوتاهی و گناه خودشان بود که ذلّت را بر جهاد ترجیح دادند، اگر آنها وارد شهر فلسطین می‌شدند و با عمالقه می‌جنگیدند و آن ستمگران را از آنجا بیرون می‌کردند، این گونه گرفتار بیابان نمی‌شدند، گویی لازم بود چهل سال بگذر تا نسل انقلابی جدید روی کار آیند و به جنگ عمالقه بروند، و خود و مردم را از حاکمان زورمند و یاغی نجات دهند.

2- بقره، 60.

3- بقره، 61.