داستان های قرآن صفحه 373

سرگذشت حضرت اَلْیسَع (ع)

حضرت الیسع (ع) / سرگذشت حضرت اَلْیسَع (ع)

یکی دیگر از پیامبران «اَلْیسَع» است که نامش دوبار در قرآن در ردیف پیامبران و نیکان و برجستگان آمده است.(1) تعبیر قرآن نشان می‌دهد که او از پیامبران بزرگ الهی بود.

طبق روایت قبل، او از شاگردان و وصی حضرت الیاس - علیه السلام - بود. پس از مقام پیامبری به سوی قوم الیاس (مردم بعلبک) فرستاده شد، و مردم آن جا را به سوی توحید دعوت کرد، آنها از او اطاعت کردند مقدمش را گرامی داشتند.

او از پیامبران بنی اسرائیل بود و در زبان عبری «اَلْیشَع بن شافات» خوانده می‌شد. اَلْیشَعْ به معنی ناجی (نجات بخش) است و شافات به معنی قاضی است.(2)

او مردم را به شریعتِ حضرت موسی - علیه السلام - دعوت می‌کرد. معجزاتی مانند شفا دادن بیماران، زنده کردن مردگان از او ظاهر شد، و موجب رونق کار او گردید.(3)

در کتاب حبیب السِّیر آمده: سلسله نسب اَلْیسَع به «افرائیم بن یوسف» می‌رسد. او بعد از غیبت الیاس - علیه السلام - به مقام نبوّت رسید، و به هدایت قوم بنی اسرائیل پرداخت، و پشتوانه محکمی برای حفظ بنی اسرائیل از گزند دشمنان و طاغوتیان بود. هرگاه کفار قصد حمله به بنی اسرائیل را داشتند، او که از پنهانی‌ها آگاه بود، به بنی اسرائیل خبر می‌داد، تا خود را برای دفاع آماده سازند.

یکی از شاهان جبّار آن زمان که با بنی اسرائیل دشمنی داشت و همواره با آنها می‌جنگید، دریافت که اخبار جنگ، قبل از حمله به بنی اسرائیل، به آنها می‌رسد. به اطرافیان خود گفت: «چه کسی اسرار ما را به بنی اسرائیل خبر می‌دهد؟» گفتند شخصی به نام اَلْیسَع این اخبار را به بنی اسرائیل می‌رساند، شاه نسبت به اَلْیسَع خشمگین شد و دستور دستگیری او را صادر کرد. مأموران خشن او برای دستگیری اَلْیسَع بسیج شدند و او را دستگیر کردند، ولی او در پرتو دعا، به طور معجزه آسایی از دست آنها گریخت و نجات یافت. حتی نفرین او باعث شد که عده‌ای از مأموران شاه، بینایی خود را از دست دادند.

اَلْیسَع - علیه السلام - سرانجام، از گروهی از یهود (به خاطر آزارشان) دوری نمود، و هم چنان به وظایف پیامبری ادامه می‌داد تا از دنیا رفت، به گفته بعضی او «ذوالکِفل» را وصی و جانشین خود قرار داد.(4)