داستان های قرآن صفحه 377

آن پیرزن که مادر عُزَیر بود، با شنیدن این سخن، پریشان شد. سخن او را انکار کرد و گفت: «صد سال است عزیر گم شده است، اگر تو عزیر هستی (عُزَیر مردی صالح و مستجاب الدّعوه بود) دعا کن تا من بینا گردم و ضعف پیری از من برود.» عزیر دعا کرد، پیرزن بینا شده و سلامتی خود را باز یافت و با چشم تیز بین خود، پسرش را شناخت دست و پای پسرش را بوسید. سپس او را نزد بنی اسرائیل برد، و ماجرا را به فرزندان و نوه‌های عُزَیر خبر داد، آنها به دیدار عزیر شتافتند.

عُزیر با همان قیافه‌ای که رفته بود با همان قیافه (که نشان دهنده یک مرد سی ساله بود) بازگشت.

همه به دیدار او آمدند، با این که خودشان پیر و سالخورده شده بودند. یکی از پسران عزیر گفت: «پدرم نشانه‌ای در شانه‌اش داشت، و با این علامت شناخته می‌شد.» بنی اسرائیل پیراهنش را کنار زدند، همان نشانه را در شانه‌اش دیدند.

در عین حال برای این که اطمینانشان بیشتر گردد، بزرگ بنی اسرائیل به عزیر گفت: «ما شنیدیم هنگامی که بخت النصر بیت المقدّس را ویران کرد، تورات را سوزانید، تنها چند نفر انگشت شمار حافظ تورات بودند. یکی از آنها عُزَیر - علیه السلام - بود، اگر تو همان عزیر هستی، تورات را از حفظ بخوان.»

عزیر تورات را بدون کم و کاست از حفظ خواند، آن گاه او را تصدیق کردند و به او تبریک گفتند، و با او پیمان وفاداری به دین خدا بستند.

ولی به سوی کفر، اغوا شدند و گفتند: «عزیر پسر خدا است.»(5)

شخصی از حضرت علی - علیه السلام - پرسید: «آیا پسری بزرگتر از پدرش سراغ داری؟» فرمود: او پسر عزیر است که از پدرش بزرگتر بود و در دنیا بیشتر عمر کرد.

راهب مسیحی از امام باقر - علیه السلام - پرسید: «آن کدام دو برادر بودند که دو قلو به دنیا آمدند، و هر دو در یک ساعت مردند، ولی یکی از آنها صد و پنجاه سال عمر کرد، دیگری پنجاه سال؟»(6)

امام باقر - علیه السلام - پاسخ داد: «آنها عُزَیر و عَزْرَه بودند که هر دو از یک مادر دو قلو به دنیا آمدند، در سی سالگی عُزَیر از آنها جدا شد، و صد سال به مردگان پیوست، و سپس زنده شد و نزد خاندانش آمد و بیست سال دیگر با برادرش زیست و سپس با هم مردند، در نتیجه عزیر پنجاه سال، و عزره صد و پنجاه سال عمر نمود.»(7)