داستان های قرآن صفحه 380

روزی پیامبر - صلّی الله علیه و آله - به اصحاب خود فرمود: آیا می‌خواهید خاطره‌ای از خضر برای شما نقل کنم؟ گفتند: آری ای رسول خدا.

پیامبر - صلّی الله علیه و آله - فرمود: روزی خضر - علیه السلام - در یکی از بازارهای بنی اسرائیل عبور می‌کرد، ناگهان فقیری که او را می‌شناخت نزد او آمد و تقاضای کمک کرد.

خضر - علیه السلام - گفت: «ایمان به خدا دارم، ولی چیزی نزدم نیست تا به تو بدهم.»

فقیر گفت: «آثار نورانیت و خیر در چهره تو می‌نگرم، و امید خیر از تو دارم تو را به وجه (آبروی) خدا به من کمک کن.»(3)

خضر - علیه السلام - گفت: مرا به امر عظیم (آبروی خدا) قسم دادی، چیزی ندارم (ولی نمی‌توانم از این امر عظیم که نام بردی بگذرم) جز این که مرا به عنوان برده (غلام) بگیری و در این بازار بفروشی، و پولش را برای خود برداری.

فقیر گفت: آیا چنین کاری روا است؟

خضر گفت: به حق می‌گویم که تو مرا به امری عظیم سوگند دادی. من نمی‌توانم این نام عظیم را نادیده بگیرم، مرا بفروش.

فقیر، خضر را به تاجری به مبلغ چهار صد درهم فروخت، و آن پول را برای خود برداشت و رفت.

خضر - علیه السلام - مدتی نزد اربابش ماند، ولی دید اربابش کاری را بر عهده او نمی‌گذارد. روزی به اربابش گفت: «تو مرا برای خدمت خریده‌ای، دستور بده تا کاری را برای تو انجام دهم.»

تاجر گفت: من خوش ندارم که تو را به زحمت بیفکنم، تو پیرمرد سالخورده‌ای هستی.