داستان های قرآن صفحه 412

مادرش گفت: «صبر کن تا پیامبر خدا پدرت بیاید و با او در این مورد مشورت کنیم.» صبر کردند تا حضرت زکریا - علیه السلام - آمد، مادر یحیی - علیه السلام - جریان را به حضرت زکریا - علیه السلام - خبر داد، زکریا - علیه السلام - به یحیی گفت: «چه موجب شده که به این فکرها افتاده‌ای، با این که هنوز کودک هستی؟»

یحیی - علیه السلام - گفت: «پدرجان! آیا ندیده‌ای افرادی را که کوچکتر از من بودند، حادثه مرگ را چشیدند؟»

زکریا گفت: آری چنین افرادی را دیده‌ام. آن گاه به مادر یحیی - علیه السلام - دستور داد تا چنان لباس و کلاه را برای یحیی آماده سازد. مادر به این دستور عمل کرد، یحیی - علیه السلام - لباس و کلاه زبر و موئین پوشید به مسجد بیت المقدس رفت و در کنار عابدان و راهبان، مشغول عبادت شد و آن قدر در عبادت ریاضت کشید که پیراهن موئین گوشت بدنش را آب کرد. روزی به بدن لاغر و نحیف خود نگاه کرد و گریست.

خداوند به یحیی - علیه السلام - وحی کرد: «آیا به خاطر آن که اندامت را نحیف و لاغر می‌بینی گریه می‌کنی، به عزت و جلالم اگر یک بار بر آتش دوزخ نگاهی افکنده بودی، بجای پیراهن بافته شده سفت و زبر، پیراهن آهنین می‌پوشیدی.»

یحیی - علیه السلام - بسیار گریه کرد، به گونه‌ای که آثار سخت گریه در چهره‌اش آشکار شد، این خبر به مادرش رسید، او نزد پسرش یحیی - علیه السلام - آمد، از سوی دیگر زکریا نیز آمد و علما و راهبان اجتماع کردند، زکریا - علیه السلام - وقتی که آن وضع دلخراش را از یحیی - علیه السلام - دید فرمود: «پسر جان! این چه حالی است که در تو می‌نگرم، من از درگاه خدا خواستم تا تو را به من ببخشد، و به وسیله تو چشمم را روشن سازد.»

یحیی - علیه السلام - گفت: پدر جان تو مرا به این کار و حال امر نمودی.

زکریا - علیه السلام - فرمود: کی تو را چنین دستور دادم؟

یحیی - علیه السلام - عرض کرد: «آیا نگفتی که بین بهشت و دوزخ عقَبه (گردنه)ای است که جز گریه‌کنندگان از خوف خدا، کسی از آن عبور نمی‌کند؟»

زکریا - علیه السلام - فرمود: «حال که چنین است به کوشش خود ادامه بده، و حال و شأن تو غیر از حال و شأن من است.»

یحیی - علیه السلام - برخاست و پیراهن موئین خود را از تن بیرون آورد، و به جای آن دو قطعه نمد (لباس سفت) به او داد، و او را به حال خودش رها ساخت.